Fritillaria stenanthera - Kievitsbloem

De Fritillaria stenathera is een heel mooie wilde kievietsbloem die al vanaf het einde van de winter bloeit in de bergen van Centraal-Azië, op hoogtes tussen 1000 en 2000 meter. Ze is geliefd bij verzamelaars en nog steeds zeer zeldzaam in tuinen. Deze soort kenmerkt zich door een vroege en betoverende bloei, bestaande uit stervormige bloemen in een abrikoosroze kleur met een paarsachtige basis. De teelt vraagt wat aandacht, maar deze kievietsbloem is zeer winterhard. Ze heeft wel een zeer goed doorlatende, stenige grond nodig die droog is in zowel de winter als de zomer. Het is makkelijker om haar in een pot te houden, maar het is zeker de moeite waard om te proberen haar te acclimatiseren in een rotstuin of een verhoogd plantenbed, mits je haar op een zonnige plek zet in grond die geen water vasthoudt.

De Fritillaria stenathera (vroeger Rhinopetalum stenantherum genoemd) behoort tot de Leliefamilie. Ze is afkomstig uit een gebied dat het westelijke deel van het Tian Shan-gebergte in Turkestan en het Alai-gebergte op de grens van Kirgizië en Tadzjikistan omvat. Het is een plant uit relatief droge berggebieden in de winter, waar ze groeit in zonnige puinhellingen. Uit haar herkomst kunnen we afleiden dat deze soort een hekel heeft aan te veel vocht, maar ook aan hittegolven in de zomer.

De plant ontwikkelt zich vanaf het einde van de winter vanuit een geschubde bol. De knoppen komen boven de grond in februari-maart en schieten dan snel omhoog, waarna er bladeren en vervolgens bloemstengels ontstaan die tijdens de bloei in maart-april ongeveer 25 cm hoog worden. Elke bloemstengel draagt 2 tot 8 kleine, stervormige bloemen. Elke bloem bestaat uit 6 iriserende bloemdekbladen in een zalmroze kleur met een paarsviolette basis. Het hart van de bloem is eveneens paarsviolet van kleur. Na bestuiving vormt zich een rechtopstaande vrucht die bij rijpheid vele platte zaden zal loslaten. De bladeren van deze kievietsbloem zijn glanzend groen. De twee grondstandige bladeren zijn breed, bijna tegenoverstaand, elliptisch tot langwerpig-lancetvormig en veel groter dan de bovenste bladeren, die een lijn-lancetvormige vorm hebben. Het bovengrondse deel verdwijnt in de zomer, waarna de plant in rust gaat. In deze periode van het jaar moet de grond vrij droog zijn.

Deze kievietsbloem verdient het echt om ontdekt te worden; het is nog steeds een botanische schat die liefhebbers zal verrukken. Geef haar een goede plek in de rotstuin of in een border waar de grond geen water vasthoudt, noch in de winter, noch in de zomer, bijvoorbeeld tegen het huis, beschut tegen de winterregens. Omdat dit kleine bolgewas slecht tegen concurrentie kan, kun je haar beter niet combineren met te krachtige buurplanten. Kleine bollen met vroege bloei, zoals narcissen en botanische tulpen of krokussen, zijn perfecte gezelschapsplanten.