Paeonia officinalis Mollis - Boerenpioen

De Paeonia officinalis 'Mollis' is een vorm van de boerenpioen die officieel afwezig of verdwenen is in het wild, maar al decennia overleeft in de tuinen van kenners. Deze mooie vaste plant voor de border en rotstuin vormt een compacte pol en heeft een bijzonder sierlijk, bladverliezend blad in groen met een paarse zweem. Het vormt de perfecte omlijsting voor een vrij late bloei begin van de zomer, met prachtige enkelvoudige bloemen in kelkvorm, in een helder, zuiver roze zonder enig spoor van blauw, die openen rond een krans van felgele meeldraden. Deze pioen staat graag in de zon of halfschaduw, in een kalkhoudende, vruchtbare, luchtige grond die koel blijft.

De Boerenpioen is oorspronkelijk afkomstig uit Midden- en Zuid-Europa. In Frankrijk is deze plant beschermd; het verzamelen ervan is verboden en strafbaar. Ze komt daar vooral voor in het zuidoosten, waar ze groeit op kalkhoudende, vrij droge, kleiige grond in heuvel- of berggebied. Net als alle pioenen behoort ze tot de ranonkelfamilie (nu Paeoniaceae). Er zijn verschillende ondersoorten van de boerenpioen, waaronder de vorm 'Mollis', die compact blijft en bloemen heeft in een zeer fel roze.

Het is een vaste, kruidachtige plant met vlezige wortelstokken, die zeer winterhard is. De groei is traag in de eerste jaren, maar uiteindelijk vormt de plant een bossige pol van 40-50 cm in alle richtingen. De stengels dragen ingesneden bladeren, die diep zijn verdeeld in lancetvormige segmenten met gave randen en een spitse punt. Het blad, licht glanzend, is donkergroen en vaak getint met paars, aan de onderkant grijs en behaard. De bloei duurt slechts een week of twee, meestal begin juni, of in juli afhankelijk van het klimaat. De bloemen, in de vorm van enkelvoudige kelken, staan solitair aan het einde van de stengels. Ze bestaan uit glanzende kroonbladen in een helder, zuiver roze en zijn gecentreerd rond een opvallend hart van donkergele meeldraden. Na de bloei vormen zich pluizige, grijze vruchten met daarin zwarte, ronde en gladde zaden, die na een koudeperiode kiemen.

Pioenen behoren tot die planten die de basis vormen van een tuin. Vroeger, nog niet zo lang geleden, pronkte elke tuin, van de bescheidenste tot de meest uitgebreide, in het voorjaar trots met pollen bedekt met geurige bloemen. Deze vonden hun weg naar binnen om in elk boeket gezelschap te houden aan de lila seringen en de blauwe klokjes. De pioen 'Mollis', beschouwd als zeldzaam en waardevol, verdient een zorgvuldig gekozen plek in de zon of halfschaduw en in een goed doorlatende grond. Ze komt tot haar recht in grote borders, aan de rand van een bosje of in een grote, beschutte rotstuin (vermijd hete westelijke exposities). Je kunt haar combineren met tijdloze vaste planten zoals akeleien, klokjesbloemen, vingerhoedskruid, anjers of kerstrozen. Alleen kweken in een pot is niet aan te raden, omdat haar behoeften dan niet worden vervuld. In de loop der jaren wordt de pioen steeds majestueuzer, vermeerdert zich en bloeit steeds uitbundiger.

Eigenschappen:

De boerenpioen was al geliefd in de Middeleeuwen, waar ze een plek had in de kruidentuin. Aan haar wortel werden anti-epileptische, krampstillende en narcotische eigenschappen toegeschreven. De moderne wetenschap heeft de aanwezigheid van specifieke alkaloïden met therapeutische doeleinden in deze plant aangetoond. Opmerkelijk is dat de eerste tuinvariëteiten, gecreëerd aan het eind van de zestiende eeuw, nog steeds in onze tuinen worden gekweekt.