Iris germanica Cimarron Strip - Baardiris

De Iris 'Cimarron Strip' is een oud ras dat nog steeds geliefd is om zijn originele, goed afgetekende kleuren, zijn groeikracht en zijn aangename geur. De grote tweekleurige bloem met sobere lijnen ontvouwt bloemblaadjes in perzik- en licht zalmkleurige tinten, die rusten op sepalen van fluweelachtig purper met een zalmkleurige rand. Opvallende oranje baarden maken dit palet van bijzonder warme kleuren compleet. Hij bloeit uitbundig, eerder tegen het einde van het irisseizoen, in mei-juni. Een uitstekende perkplant, voor elke goed gedraineerde grond, zelfs arme en kalkhoudende grond.

De Iris 'Cimarron Strip' is een rhizomateuze vaste plant die vanaf het voorjaar opgaande pollen vormt, waarbij het blad in de winter verdwijnt. Hij behoort tot de irissenfamilie. Het is een van de vele cultivars die sinds eeuwen zijn verkregen, waarvan de omstreden herkomst draait om het aantal chromosomen van mogelijke voorouders. We onthouden dat de tuinirissen Europese herkomst hebben. Het zijn planten voor kalkhoudende grond die veel zon nodig hebben, waarvan de wortelstokken in de zomer moeten 'bakken' om te kunnen bloeien. Minimaal 6 uur zon per dag is over het algemeen vereist.

'Cimarron Strip' bereikt een hoogte van 97 cm in bloei, met meerdere bloemknoppen per stengel. De pol zal zich in de loop der tijd theoretisch onbeperkt uitbreiden, waarbij de wortelstokken in het midden kaal worden ten gunste van de buitenste wortelstokken. Het blad bestaat uit lange, brede, zwaardvormige bladeren, van een wat blauwgroen groen, met parallelle nerven. In april-mei verschijnen er bloemstengels die in mei-juni, vroeger of later afhankelijk van de regio, grote bloemen zullen geven, met een eenvoudige vorm en weinig gegolfd, die zich ontvouwen van de top naar de lagere vertakkingen. Ze bestaan uit 3 opstaande bloemblaadjes, doortrokken van roze, oranje en vlammend rood op een abrikooskleurige oker ondergrond, boven 3 sepalen die oranje, kersenrood, kardinaalrood en fuchsia mengen, fijn omrand met oker. De baarden zijn fel oranje. De kleur van deze plant wordt, zoals altijd bij tuinirissen, versterkt door de zijdeachtige textuur van de bloemblaadjes en de fluweelachtige textuur van de sepalen.

Verkregen door Chet Tompkins, U.S.A, 1968. Beloning: Eervolle vermelding in 1969.

Om tuinirissen te begeleiden, kiest u planten met vergelijkbare behoeften: zonnige standplaats, goed doorlatende grond, zomerdroogte. Idealiter blijven ze laag of zijn ze weinig concurrentieel, om de wortelstokken niet te hinderen. Lichte vaste planten zoals Gauras of Coreopsis verlengen de sierwaarde van het perk na de bloei. Slaapmutsjes Eschscholzia californica en Nigella, sober en goed aangepast, brengen een landelijke touch. Als bodembedekker bieden Geranium sanguineum of Libertia grandiflora een mooi contrast zonder de irissen te schaden. Op taluds of langs een keermuur vormen oude rassen duurzame taferelen, terwijl de compactere, middelgrote rassen beter geschikt zijn voor perken die aan wind zijn blootgesteld.

De moestuin kan worden opgefleurd met enkele pollen of borders met irissen, want het is ook de plek bij uitstek voor de teelt van snijbloemen.