Passiflora incarnata - Passiebloem

De Passiebloem, met de botanische naam Passiflora incarnata, staat ook wel bekend als de 'Maypop' passiebloem. Deze plant is vooral beroemd om zijn geneeskrachtige eigenschappen, maar heeft ook zeker sierwaarde. Het is een kleine, charmante klimplant die winterhard genoeg is om in de vollegrond te worden gekweekt in veel gebieden zonder al te strenge vorst. Deze botanische soort uit Noord-Amerika is een vaste plant vanuit de wortelstok, maar gedraagt zich in ons klimaat als eenjarig wat de bovengrondse delen betreft. De mooie, lila-roze bloemen met een kroon van lange, lila filamenten verspreiden een zeer aangename geur. Ze bloeien van de zomer tot in het najaar en vormen bij aanwezigheid van een andere plant eetbare, groengele vruchten met een aangename smaak. De passiebloem heeft voor een goede groei behoefte aan een goed gedraineerde grond, niet te droog, voldoende warmte in de zomer om te bloeien en een grond die in de winter niet te nat is.

De meeste passiebloemen komen oorspronkelijk uit de tropische gebieden van Zuid-Amerika en behoren tot de grote familie van de Passifloraceae, met zo'n 400 soorten en vele spontane of gekweekte hybriden. Passiflora incarnata is een wilde soort die afkomstig is uit het zuidoosten van de Verenigde Staten en Mexico.

Deze rankende slingerplant hecht zich met zijn ranken vast aan een steun en kan in één seizoen 3 tot 4 meter hoog klimmen. De plant kenmerkt zich door zijn kruidachtige, vrijwel kale stengels die afsterven bij de eerste echte nachtvorst. De stengels dragen kale bladeren van 8-12 cm lang en 7-11 cm breed. De bladeren zijn verdeeld in 3 elliptisch-lancetvormige, dikke lobben met een getande rand. Ze zijn aan de bovenkant donkergroen en glanzend, aan de onderkant lichter van kleur en ze vallen volledig af als het vriest.

De bloei strekt zich uit van de zomer tot in het najaar, soms tot in december onder gunstige omstandigheden. Er verschijnen voortdurend nieuwe bloemen met een diameter van 5 tot 9 cm. De aangenaam geurende bloemen bestaan uit lila-roze tepalen. De filamenten van de corona zijn sierlijk gekruld, in een iets fellere lila tint, met strepen van wit en blauw-paars naar het hart toe. Het hart van de bloem wordt ingenomen door 5 meeldraden met oranje helmknoppen en 3 witte stijlen, die aan de basis zijn vergroeid. De bijzondere vorm van de bloem, die vrij kort leeft, verandert: de kroonbladen en kelkbladen krullen terug, terwijl de krans van filamenten zich eerst vouwt en dan weer opricht, om zelfbestuiving te voorkomen. Na bestuiving door een andere passiebloem vormen zich eetbare, eivormige vruchten, die bij rijpheid geelgroen zijn en ongeveer 5 cm lang. Het vruchtvlees is smakelijk en aromatisch.

Deze Passiebloem, waarvan de wortelstok winterhard is tot ongeveer -10/-12°C, is een verder weinig eisende rankende slingerplant wat de grond betreft. De snoei, na de bloei, bestaat eruit om aan het einde van de winter de plant kort terug te zetten bij de grond als de stengels zijn bevroren. Hij doet het goed in alle beschutte en kustgebieden, en kan ook verder landinwaarts worden geplant, tot in zone 8. Met zijn hoogte van 3-4 meter en zijn geurende, zeer exotische bloei is de passiebloem uitstekend geschikt om muren, hekken, draadgaas, pergola's en treillage (rasterwerk) te bekleden. Combineer hem bij voorkeur met een wintergroene klimplant voor een permanent decor in de winter (Clematis cirrhosa, Hardenbergia violacea, Pileostegia viburnoides ). Je kunt hem ook tegen een wintergroene of bladverliezende haag planten, waar hij in de zomer voor veel originaliteit zorgt. Hij is ook zeer gewaardeerd in serres, waar hij zonder problemen koude winters doorstaat. Niets houdt je tegen om zijn vruchten te proeven, uit nieuwsgierigheid of pure lekkernij!