Sycoparrotia semidecidua

De x Sycoparrotia semidecidua 'Autunno Rosso' is een bijzondere kleine boom of grote struik die liefhebbers van botanische curiositeiten zal verrukken. Deze kruising tussen de Parrotia persica en de Sycopsis sinensis is interessant vanwege zijn halfwintergroene blad dat in het najaar prachtige gele, oranje en rode tinten aanneemt, een schouwspel waar je ook in de winter van kunt genieten als de temperaturen niet te laag zijn. De bloei, die wat lijkt op die van de toverhazelaar, vindt plaats in het vroege voorjaar, in de vorm van kleine rode en gele bloempjes, omgeven door bruine schutbladen.

De Sycoparrotia semidecidua behoort net als zijn beide ouders tot de familie van de Hamamelidaceae, waartoe ook andere geliefde geslachten behoren, zoals de toverhazelaar natuurlijk, maar ook de schijnhazelaar (Corylopsis), de Loropetalum of de Fothergilla. Minder bekend dan de bladverliezende Parrotia persica, die oorspronkelijk uit Noord-Iran en de oostelijke Kaukasus komt, heeft zijn tweede ouder, de Sycopsis sinensis uit de Chinese bergen, het voordeel van een wintergroen blad. Het resultaat van deze kruising, die voor het eerst werd ontdekt en beschreven in Zwitserland in 1968, is een grote struik waarvan het blad en de groeivorm kenmerken vertonen die tussen die van beide ouders in liggen. Met een smalle, opgaande groeiwijze in zijn jeugd, ontwikkelt de struik na verloop van tijd een breed ovale en zeer dichte kroon. Het blad is bladverliezend onder de -10 °C en de groei is gemiddeld snel.

De Sycoparrotia semidecidua 'Autunno Rosso' kan uitgroeien tot een grote, min of meer uitgespreide struik, van 5 m hoog en 3 tot 4 m breed. Hij kan ook als hoogstam worden geleid, of vaker als meerstam, met een bruingrijze schors. De afwisselend geplaatste bladeren aan de twijgen zijn eenvoudig, elliptisch tot langwerpig, gaafrandig of getand, donkergroen en glanzend aan de bovenkant, lichter aan de onderkant. Roze bij het uitlopen, worden ze groen in het seizoen, om daarna in het najaar en de winter schitterende tinten aan te nemen, van geel tot scharlakenrood, via roze en paars. De bloei, zonder geur, vindt plaats in februari-maart, in de bladoksels, in de vorm van vrij onopvallende bloempjes die in trosjes bijeen staan. Elke bloem bestaat uit meeldraden met rode helmknoppen, omgeven door kleine bruine schutbladen. De vrucht van deze struik is een doosvrucht. Deze grote struik is winterhard tot ongeveer -15 °C.

De Sycoparrotia semidecidua 'Autunno Rosso' vindt van nature zijn plaats als solitair, in een kleine tuin, in een informele haag of in een struikenbosje. Hij is perfect op de achtergrond van een border om een groene achtergrond te vormen voor lagere struiken, bij voorkeur bladverliezend, om het schouwspel van zijn herfstkleuren niet te verbergen. Combineer hem bijvoorbeeld met de Clethra alnifolia 'Anne Bidwell', waarvan de gele herfstkleur goed zal harmoniëren met die van 'Autunno Rosso'. In een grote tuin kunt u achter de Sycoparrotia een kaneelboom of Cercidiphyllum japonicum planten om een feeëriek herfsttafereel te creëren. En om zijn wat onopvallende bloei te ondersteunen, is er niets beter dan hem als gezelschap een toverhazelaar te geven, uit het brede assortiment beschikbare variëteiten, die allemaal even fascinerend zijn met hun delicate en zeer opvallende winterbloei.