Viburnum opulus Pechcin - Gelderse roos

De Viburnum opulus Pęchcin is een bijzonder sierlijke Gelderse roos vanwege zijn unieke blad. Deze variëteit is namelijk bedekt met mooie, ingesneden bladeren in een fris groen met onregelmatige gele vlekken. In het voorjaar verlicht een witgroene bloei het blad nog verder. In het najaar verschijnen er kleine, decoratieve rode bessen. Met een gemiddelde groeisnelheid bereikt deze bladverliezende struik met onregelmatige vorm in 10 jaar tijd een hoogte van 2 m. Uiterst winterhard gedijt hij in de zon of halfschaduw, in een vruchtbare, vochtige of zelfs natte bodem.

De Gelderse roos, soms ook wel sneeuwbal genoemd, is een bladverliezende struik die oorspronkelijk uit Europa en Noord-Afrika komt. Hij behoort tegenwoordig tot de Muskuskruidfamilie (Adoxaceae), net als de vlier. De *Viburnum opulus* kent enkele variëteiten, waaronder de zeer klassieke 'Sneeuwbal' (Viburnum opulus 'Roseum'), die tegenwoordig wat uit de mode is. Pęchcin is een Poolse selectie die het geslacht op een aangename manier vernieuwt, met zijn prachtige bladverliezende blad. De bladeren zijn goed herkenbaar aan hun karakteristieke vorm; ze zijn ingesneden in drie hoofd lobben, een grotere middelste en twee kleinere zij lobben. Het blad wordt gedragen door een vrij lange en soepele bladsteel en de rand is onregelmatig getand. De tegenover elkaar staande bladeren vallen op door hun frisgroene kleur, onregelmatig gevlekt met geel. Bij sommige bladeren is het geel discreet, terwijl het bij andere de helft van het oppervlak of zelfs het hele blad beslaat. Deze willekeurige bonte tekening geeft deze variëteit al haar karakter, en het aandeel geel neemt toe naarmate het seizoen vordert.
Deze Gelderse roos bloeit in mei-juni, net als andere cultivars, met afgeplatte schermen van 6 tot 8 cm diameter; deze schermen zijn, net als bij hortensia's, samengesteld uit een krans van steriele buisbloemen rond een centrale schijf van vruchtbare bloemen. Deze witgroene bloei is zeer aantrekkelijk voor bijen en andere bestuivers. De daaropvolgende vruchtzetting is decoratief, in de vorm van hangende trossen met ronde bessen van 1 cm diameter, die helderrood en licht doorschijnend zijn als ze rijp zijn, en zeer geliefd bij vogels.
Met een iets langzamere groei dan de soort met volledig groen blad, zal deze struik na 10 jaar ongeveer 2 m hoog worden bij een breedte van 1,50 tot 1,80 m. Daarna zal hij doorgroeien tot ongeveer 3,50 m.
Makkelijk te kweken in elke gewone tuingrond, zelfs kalkhoudend en kleiachtig, heeft hij toch een voorkeur voor rijke, vochtige of zelfs natte grond. Hij staat graag in de zon, maar verdraagt ook halfschaduw, vooral op warme standplaatsen, wat helpt om een zekere luchtvochtigheid vast te houden, want het is geen struik voor droge omstandigheden. Zeer winterhard, hij kan vorst tot -30°C zonder problemen verdragen en reageert goed op snoei, waardoor u zijn ontwikkeling kunt aanpassen aan de beschikbare ruimte in een kleine tuin.

De Viburnum opulus Pęchcin is een nieuwigheid die liefhebbers van bont blad zal verheugen, in een geslacht dat tot nu toe vooral klassiek was... U kunt hem combineren met ander decoratief blad in een gevarieerde border. Een purper blad zoals dat van de Physocarpus opulifolius Black Light zal zorgen voor een sterk kleurcontrast. De bladeren van deze kleine struik zijn eveneens drielobbig en lijken een beetje op die van de Viburnum, maar zijn witte bloei identificeert hem duidelijk als een Rozenfamilie-plant. Hetzelfde effect wordt bereikt door hem te planten naast een vlier zoals de Sambucus nigra Black Lace, deze keer uit dezelfde familie, maar met heel ander, extreem ingesneden en zeer grafisch blad. Mooie combinaties zijn ook te vinden met eikenbladhortensia's (Hydrangea quercifolia) met hun grote, ingesneden bladeren die in het najaar vaak rood kleuren, en de weelderige zomerbloei. De gevleugelde kardinaalsmuts, Euonymus alatus, is ook een goede metgezel met zijn zeer natuurlijke silhouet en zijn vlammende herfstkleuren.