Lophomyrtus x ralphii Pixie
Lophomyrtus Pixie - Nieuw-Zeelandse mirte
Lophomyrtus ralphii Pixie
Nieuw-Zeelandse mirte
Laat u verleiden door andere soortgelijke variëteiten die op voorraad zijn
Alles bekijken →24 maanden terugnamegarantie op deze plant.
Meer info
Does this plant fit my garden?
Set up your Plantfit profile →
Beschrijving
De Lophomyrtus ralphii 'Pixie' is een Nieuw-Zeelandse struik die het hele jaar door decoratief is, maar alleen winterhard is in de milde kustgebieden van ons land. Op andere plekken kan hij gemakkelijk in een pot worden gekweekt, dankzij zijn miniatuurformaat en onderhoudsgemak. Op een goed beschut terras geplaatst, creëert hij samen met andere planten van het zuidelijk halfrond een subtiel exotische sfeer. De zomerbloei, delicaat maar toch rijk, levert een overvloed aan kleine, poederachtige, witte bloempjes op, die lijken te fonkelen tegen de massa van een prachtig gekleurd blad in bruin, paars en groen. In de winter tooit hij zich met vruchtjes die lijken op kleine donkerrode pareltjes. Deze neef van de Mirte is een opvallende, maar verfijnde plant die houdt van humusrijke tot zanderige grond, die niet of weinig kalkhoudend is en in de zomer een beetje vochtig blijft.
De Lophomyrtus 'Pixie' is een kleine struik uit de Mirtefamilie (Myrtaceae), waarvan de leden voornamelijk afkomstig zijn uit de tropische en warme gematigde zones van de wereld. Dit is de familie van de Eucalyptus, Mirte, Callistemon, Feijoa, Melaleuca... met hun typische bloei, vaak bestaande uit zeer opvallende en kleurrijke meeldraden. Deze Lophomyrtus Pixie maakt deel uit van een reeks hybriden, spontaan of gekweekt, die het resultaat zijn van een kruising tussen de twee enige soorten die het geslacht telt: de *Lophomyrtus bullata* en de *L. obcordata*, beide afkomstig uit Nieuw-Zeeland.
'Pixie' is een miniatuurstruik die gemiddeld 50 cm hoog wordt (eventueel 70 cm) en even breed. De groei is matig snel en zijn habitus is van nature dicht, vertakt, licht opgaand en zeer bossig. De kleine blaadjes van slechts 6 tot 7 mm lang zijn wintergroen, glanzend, ovaal en leerachtig. Het blad is een mengeling van bruine, paarse en groene tinten, het hele jaar door decoratief. De struik bloeit in de tweede helft van de zomer (augustus-september) uitbundig. De kleine, bolvormige, witte, licht geurende bloempjes hebben 4 bloemblaadjes rond een hart van prominente meeldraden. Ze zijn 0,5 tot 1 cm breed en vormen een kleine, wijde kom. Ze verschijnen in de bladoksels, op de scheuten van het jaar en worden in het najaar gevolgd door de vorming van kleine, ronde, vlezige vruchtjes van 4 tot 8 mm in diameter, die bij rijpheid een mooie donkerrode kleur krijgen. Deze Lophomyrtus is weinig winterhard en verdraagt vorst slechts tot ongeveer -6 °C, in goed doorlatende grond en niet te blootgesteld aan harde wind.
De Lophomyrtus 'Pixie' is een heerlijke plant voor terras en oranjerie in een koud klimaat. In een kas of serre vormt hij samen met een Sinaasappelboom, een Leucadendron of een Cassia floribunda een uiterst decoratief kwartet, dat landschappen oproept met exotische charme en geur. In een mild klimaat, met name aan de Atlantische kust van ons land, kan hij worden gebruikt in een lage haag - hij verdraagt snoei goed - of in een border, in gezelschap van Leptospermum, de Australische Boronia heterophylla met zijn mooie magenta-roze klokjes, of de Eriostemon myoporoides, die wat weg heeft van een citrus. Hij kan ook de voorgrond vormen van een Callistemon masotti Mini Red, een kleine lampenpoetser met felrode bloemen in borstels.
{$dispatch("open-modal-content", "#customer-report");}, text: "Please login to report the error." })' class="flex justify-end items-center gap-1 mt-8 mb-12 text-sm cursor-pointer" > Een fout in de inhoud van deze pagina melden
Lophomyrtus Pixie - Nieuw-Zeelandse mirte in beeld...
Groeiplaats
Bloei
Blad
Botanisch
Lophomyrtus
ralphii
Pixie
Myrtaceae
Nieuw-Zeelandse mirte
Tuinbouw
Andere Lophomyrtus
Alles bekijken →Aanplant en verzorging
De Lophomyrtus ralphii 'Pixie' doet het goed in een lichte, humusrijke, weinig of niet kalkhoudende grond met een goede waterafvoer, die niet te droog is, zeker niet in de zomer. Hoewel de plant eenmaal goed geworteld wat droogte kan verdragen, zullen de bloei en vruchtzetting sterk verminderen bij een gebrek aan water. Een luchtige bodem, of die nu humusrijk, een beetje steenachtig of zanderig is, en licht zuur tot neutraal, is essentieel voor een succesvolle teelt. De plant kan goed tegen zeewind. Plant hem na de laatste vorst in het voorjaar (ten noorden van de Loire), of in september-oktober in zeer milde klimaten. Hij zal uitbundig groeien in de volle zon (niet brandend) voor de intensiteit van zijn bladkleur, of eventueel in halfschaduw. Onder deze omstandigheden is hij winterhard tot ongeveer -5 of -6°C en kan hij vele jaren leven. In koelere streken is het aan te raden de plant in de winter met een vliesdoek te beschermen en hem zoveel mogelijk tegen de kou te isoleren. Zet hem op de warmste plek in de tuin, beschut tegen de wind. In onze streken, verder van de kust, is het echter noodzakelijk om hem in een grote pot te kweken, zodat je hem 's winters naar binnen kunt halen. Zet hem dan in een lichte, maar onverwarmde ruimte. Om de vorm te behouden, kun je eventueel de stengels na de bloei terugsnoeien om vertakking te stimuleren.
Teelt in potten:
Zorg voor een goede drainage onderin de pot, die een flink formaat moet hebben. Gebruik een licht substraat, verrijkt met bladaarde, compost, zand en tuinturf. Een potgrond voor mediterrane planten of citrusbomen is ook geschikt. Geef wat langzaam werkende meststof aan het eind van de winter en in het najaar. Geef in de zomer royaal water, bij voorkeur met niet-kalkhoudend water, en laat de grond tussen de gietbeurten een beetje opdrogen. Hoe meer water je geeft, hoe meer je Lophomyrtus zal bloeien en vruchten zal dragen.
Wanneer planten?
Voor welke locatie?
Behandelingen
Dit artikel heeft nog geen beoordeling ontvangen; deel uw ervaring als eerste
Vergelijkbare artikelen
Hebt u niet gevonden wat u zocht?
Winterhardheid is de laagste wintertemperatuur die een plant kan verdragen zonder ernstige schade op te lopen of zelfs te sterven. Deze winterhardheid wordt echter beïnvloed door de standplaats (beschutte plek, zoals een patio), bescherming (winterhoes) en grondsoort (winterhardheid wordt verbeterd door goed doorlatende grond).