Prunus laurocerasus Herbergii - Laurierkers

De Prunus laurocerasus 'Herbergii' is een variëteit van de laurierkers, ook wel laurierpalm genoemd, die zich onderscheidt door zijn bijzonder elegant, wintergroen blad, bestaande uit lange, lancetvormige bladeren. Geliefd bij tuiniers in alle regio's, is deze struik die snoei uitstekend verdraagt zeer populair voor het creëren van wintergroene schermen met een sterk afschermend en windbrekend vermogen. Winterhard, snelgroeiend en gemakkelijk in de teelt, ontwikkelt hij een prachtig, satijnachtig groen bladerdek. In het voorjaar, als hij niet gesnoeid wordt, tooit hij zich met pluimen van vederlichte, crèmewitte, licht geurende bloemen die zeker aantrekkelijk zijn.

Oorspronkelijk afkomstig uit Zuidoost-Europa en Klein-Azië, en inheems in Iran, de Kaukasus en Turkije, is de laurierkers, soms ook Trebizonde-laurier, amandelboomlaurier of laurierpalm genoemd, een wintergroene struik uit de rozenfamilie (Rosaceae). De cultivar 'Herbergii' werd in 1930 in Duitsland geselecteerd. De groeiwijze van deze struik is zowel opgaand als bossig, goed vertakt aan de basis. Op volwassen leeftijd, na ongeveer 10 jaar, bereikt hij bij onbelemmerde zijwaartse groei ongeveer 4 meter hoogte bij 2 meter breedte. Zijn bladerdek bestaat uit grote, lange, leerachtige bladeren van 10 tot 15 cm lang en 3 tot 5 cm breed, in een glanzend groen dat meer of minder intens is afhankelijk van de bodem. Op kalkhoudende grond wordt het lichter groen, op zure grond donkerder groen. Het blad is satijnachtig aan de bovenkant, lichter en mat aan de onderkant, zeer decoratief. In april-mei verschijnen aan de uiteinden van de scheuten rechtopstaande trossen van 10 tot 12 cm, bedekt met kleine, geurende, crèmewitte bloempjes die door bijen worden bezocht. In de zomer maken deze plaats voor kleine, eivormige vruchten die eerst groen, dan rood worden en bij rijpheid zwart. Ze zijn niet eetbaar, maar worden gewaardeerd door vogels die de zaden verspreiden.

Let op: De bladeren en alle andere delen van de laurierkers zijn giftig bij inname, met uitzondering van het vruchtvlees (het zaad is giftig). Ze bevatten blauwzuur, gecombineerd met een aromatische stof genaamd benzaldehyde, met een geur van bittere amandelen. Een stof die ook voorkomt in bijvoorbeeld de amandelen van abrikozen- en perzikpitten.

Deze laurierkers, snelgroeiend, goed winterhard, zeer gemakkelijk te kweken, weinig eisend wat betreft bodem en standplaats en snoei verdragend, is een van de meest gebruikte struiken in Europa voor het maken van schermhagen. Hij bezit inderdaad alle vereiste kwaliteiten om uit te blinken in de functie van gesnoeide hagen, laag of hoog. Als lage haag beschermt hij tegen inkijk; als hoge haag vormt hij een uitstekende windbreker en goede geluidsisolator. Voor een haagbeplanting moet u elke plant 80 cm tot 1 meter uit elkaar plaatsen. Deze laurierpalm 'Herbergii' verdient echter beter dan de herhaalde snoeibeurten met een motorknipper die zijn bladwerk verminken en zijn charmante bloei "in de kiem" smoren: hij komt goed tot zijn recht in een informele haag, gemengd met andere wintergroene soorten (Elaeagnus ebbingei, Viburnum tinus, Rhamnus alaternus, Arbutus unedo, Photinia, Taxus x media, Pyracantha, Cotoneaster lacteus), of in een struikenborder. Als de vruchten zich tot rijpheid ontwikkelen, zullen ze leiden tot de geboorte van veel jonge planten binnen of buiten de tuin.