Reuzenpompoen Grote gele van Parijs - Vilmorin

De Pompoen 'Gros de Paris' van Vilmorin is een krachtige, uitlopende variëteit die zeer grote vruchten produceert met een gele en zachte schil. Deze pompoen heeft geel, dik, zacht en zoet vruchtvlees. De opbrengst is gemiddeld 1 tot 4 vruchten per plant (25 tot 65 cm, 15 tot 50 kg) die zeer goed bewaard kunnen worden.

Pompoenen, kalebassen en reuzenpompoenen behoren tot de familie van de Cucurbitaceae en de soort Cucurbita maxima. Deze eenjarige kruidachtige plant heeft lange, krachtige, uitlopende of zelfs klimmende stengels met behulp van stevige ranken. Elke plant heeft aparte mannelijke en vrouwelijke bloemen; we noemen dit eenhuizig. Het zijn de vrouwelijke bloemen die, na bestuiving met het stuifmeel van de mannelijke, de vruchten zullen vormen.

Ze komen in vele vormen en kleuren voor, van grote geribde oranje of rode vruchten met oranje vruchtvlees, tot langwerpige vormen, peervormen of de vorm van een 'tulband'. Oorspronkelijk afkomstig uit Zuid-Amerika, zou deze soort in de 16e of 17e eeuw in Europa zijn geïntroduceerd, net als zijn verwanten, de andere soorten Cucurbita. Ten onrechte worden ze vaak 'pompoenen' genoemd, terwijl die tot een andere soort behoren, Cucurbita pepo, met draderig vruchtvlees en een harde, vezelige steel. De pompoen daarentegen heeft zoet, smaakvol en minder draderig vruchtvlees met een zachte, sponsachtige steel.

Pompoenen zijn rijk aan vitamines en spoorelementen, bevatten weinig calorieën, zijn rijk aan kalium en hebben antioxiderende eigenschappen.

Oogst en bewaring:

Oogst de pompoen zo laat mogelijk, maar zonder het risico te lopen op de eerste nachtvorst. Houd dan de steel zo groot mogelijk en bewaar ze in een gematigde ruimte (10 tot 15°C), waarbij u voorkomt dat ze elkaar raken. Zo kunt u ze enkele maanden tot een jaar bewaren.

De tuiniertip:

U kunt de stengels ter hoogte van de knopen ingraven om extra wortelvorming te stimuleren.

Om ruimte te besparen en uw vruchten te beschermen tegen rot, kunt u pompoenen op steunen telen, zoals een draadgaas of stevige rekken.

Tijdens de rijping van de vruchten kunt u bijvoorbeeld een dakpan of een baksteen tussen de grond en de vrucht leggen om deze te isoleren en mogelijk rotten te beperken. Een dikke laag grondbedekking werkt ook goed.