Peulerwt Normand - Vilmorin

De Normandische Peul is een half-stokvariëteit van peultjes. Zijn hoogte bereikt namelijk niet de meter. Hij produceert blonde peulen van 12 cm lang die licht gebogen zijn. Ze vormen geen perkamentachtig laagje en kunnen daardoor iets later worden geoogst zonder schade.
Deze variëteit met gouden korrels en een zoete smaak kan op z'n Frans klaargemaakt worden, maar ook in stukjes in wokgerechten. We vergeten weleens dat atjar (ingelegde groenten) ook een uitstekende manier is om erwten te bereiden. Deze zeer productieve erwt kan geoogst worden van mei tot juli.

De erwt is een eenjarige groenteplant die behoort tot de familie van de Fabaceae (voorheen Vlinderbloemigen) en heeft een zeer oude herkomst uit het Nabije Oosten. Het is een van de oudste groenten die in Europa en Azië wordt geteeld. Hij werd lange tijd gedroogd en gebroken geconsumeerd voor het koken; de consumptie van verse erwten is vrij recent.

Er bestaan zeer veel variëteiten erwten: dwerg- of klimmende (aan stokken) die peulen produceren gevuld met ronde, gladde of gerimpelde korrels. Ze worden gekookt nadat ze gedopt zijn, omdat de perkamentachtige peul waarin ze zitten niet eetbaar is. Alleen peultjes (met platte, knapperige peulen) en sugarsnaps (met rondere, zoetere peulen) worden in hun geheel gegeten.

Over het algemeen zijn stokerwten productiever, maar ze zijn minder vroeg en vereisen het plaatsen van een struktuur van 1,5 tot 2 meter hoog waar ze tegenop kunnen klimmen. Hun oogst is gemakkelijk. Dwerg- of halfdwergerwten hebben genoeg aan wat vertakte takken (van 50 cm tot 1 meter) als steun. Sommige recente variëteiten, waarvan het loof grotendeels is vervangen door ranken, kunnen zichzelf dragen; het plaatsen van stokken is dan optioneel.

Erwten met gladde korrels zijn bestand tegen voorjaarskou. Het zijn zeer vroege of vroege variëteiten die bijvoorbeeld heel vroeg onder een platte bak kunnen worden gezaaid, maar ze houden niet van overmatige hitte.

Voor zaaien in het late voorjaar en de vroege zomer gebruikt men de variëteiten met gerimpelde korrels en een zoetere smaak; zij verdragen de hitte beter en geven een langere oogstperiode.

De erwt is een zeer gewaardeerde voorjaarsgroente, maar door verstandig te kiezen uit de variëteiten kan hij over een lange periode worden geoogst, van juni tot september.

In de keuken kan de erwt rauw gegeten worden, maar traditioneel wordt hij gekookt als bijgerecht bij vlees en vis of voor de bereiding van heerlijke soepen. Het is een vrij calorierijke groente omdat hij rijk is aan koolhydraten; hij bevat veel vezels, ijzer en vitamine C en B9.

De erwt houdt van een gematigd en vochtig klimaat maar vreest extreme weersomstandigheden zoals sterke hitte, vorst, en een tekort of teveel aan water. Dit verzwakt hem en maakt hem gevoelig voor meeldauw en de bladroller, een kleine rups die de zaden aanvreet.

Oogst: afhankelijk van de variëteit kunnen erwten tussen de tweeëneenhalve en vier maanden na het zaaien worden geoogst. De pluk moet regelmatig gebeuren en plaatsvinden wanneer je, door met de vinger druk uit te oefenen, voelt dat de peulen goed gevuld zijn. Wacht niet te lang... erwten hebben de neiging hard te worden als ze ouder worden!

Bewaring: verse erwten kunnen, ongedopt, in de groentelade van de koelkast bewaard worden. Ze kunnen perfect ingevroren worden na kort blancheren in kokend water.

De tuintip van de expert: erwten hebben, zoals alle Vlinderbloemigen, het vermogen om atmosferische stikstof in de bodem vast te leggen; ze spelen een beetje de rol van groenbemester. Deze stikstoftoevoer is gunstig voor zowel de planten die in de buurt staan als voor de planten die daarna geplant worden, volgens het principe van vruchtwisseling.