Peulerwt Caroubel - Ferme de Sainte Marthe

De Peul 'Caroubel NT' is een half-klimmende, late peultjesvariëteit die opgebonden moet worden (een teeltsubstraat is nodig). Hij wordt geteeld om zijn lange, zeer brede groene peulen die vers gegeten kunnen worden, gekookt op zichzelf of als bijgerecht. Zaaien van februari tot mei voor een oogst 3 maanden later.

De onbehandelde zaden of "NT" zaden komen van planten die op conventionele wijze zijn geteeld (vaak met gebruik van gewasbeschermingsmiddelen), maar ze ondergaan geen behandeling na de oogst. Deze zaden zijn toegestaan in de biologische tuinbouw wanneer biologische zaden niet op voorraad zijn.

De Erwt is een eenjarige groenteplant die behoort tot de familie Fabaceae (voorheen Leguminosae) en heeft zijn zeer oude herkomst in het Nabije Oosten. Het is een van de oudste groenten die in Europa en Azië wordt geteeld. Hij werd lange tijd gedroogd en gebroken gegeten voor het koken; de consumptie ervan in verse vorm is vrij recent.

Er bestaan zeer veel soorten Erwten: lage of klimmende (die opgebonden moeten worden) die peulen produceren gevuld met ronde, gladde of gerimpelde korrels. Ze worden gekookt nadat ze gedopt zijn, omdat de perkamentachtige peul waarin ze zitten niet eetbaar is. Alleen peultjes (met platte, knapperige peul) en sugarsnaps worden in hun geheel gegeten.

Over het algemeen zijn klimmende erwten productiever, maar ze zijn minder vroeg en vereisen het plaatsen van een struktuur van 1,5 tot 2 meter hoog waar ze tegenop kunnen klimmen. Hun oogst is gemakkelijk. Lage of halfhoge erwten hebben genoeg aan een paar vertakte takken (van 50 cm tot 1 meter) als steun. Sommige recente variëteiten, waarvan het loof grotendeels is vervangen door ranken, kunnen zichzelf dragen; het plaatsen van steunen is dan optioneel.

Erwten met gladde korrels zijn bestand tegen voorjaarskou. Het zijn zeer vroege of vroege variëteiten die bijvoorbeeld heel vroeg onder een vliesdoek kunnen worden gezaaid, maar ze houden niet van overmatige hitte.

Voor zaaien in het late voorjaar en de vroege zomer gebruikt men variëteiten met gerimpelde korrels, die zoeter van smaak zijn; zij verdragen de hitte beter en geven een langere oogstperiode.

De Erwt is een zeer gewaardeerde voorjaarsgroente, maar door verstandig te kiezen uit de variëteiten kan hij over een lange periode worden geoogst, van juni tot september.

In de keuken kan de Erwt rauw gegeten worden, maar traditioneel wordt hij gekookt als bijgerecht bij vlees en vis of voor de bereiding van heerlijke soepen. Het is een vrij calorierijke groente omdat hij rijk is aan koolhydraten; hij bevat veel vezels, ijzer en vitamine C en B9.

De Erwt houdt van een gematigd en vochtig klimaat maar vreest extreme weersomstandigheden zoals sterke hitte, vorst, en een tekort of teveel aan water, wat hem verzwakt en gevoelig maakt voor meeldauw en de erwtbladroller, een kleine rups die de zaden aanvreet.

Oogst: afhankelijk van de variëteit worden erwten tussen tweeëneenhalf en vier maanden na het zaaien geoogst. De pluk moet regelmatig gebeuren en plaatsvinden wanneer je, door met de vinger te drukken, voelt dat de peulen goed gevuld zijn. Wacht niet te lang... erwten hebben de neiging hard te worden als ze ouder worden!

Bewaring: verse erwten kunnen, ongedopt, in de groentelade van de koelkast worden bewaard. Ze kunnen perfect worden ingevroren na ze kort te hebben geblancheerd in kokend water.

De tuiniertip: erwten hebben, zoals alle Fabaceae, het vermogen om stikstof uit de lucht vast te leggen in de bodem; ze spelen een beetje de rol van groenbemester. Deze stikstoftoevoer is gunstig voor zowel de planten die in de buurt staan als voor de planten die daarna worden geplant volgens een systeem van vruchtwisseling.