Peul Shiraz

De Kapucijner Shiraz is een klimmende variëteit die een prachtige donkerpaarse en roze bloeiwijze produceert, wat de moestuin een sierlijke uitstraling geeft. Daarna maakt deze plaats voor brede, diep paarsviolette peulen. Er bestonden al oude variëteiten van erwten met paarse peulen, maar geen daarvan was echt gestabiliseerd. Shiraz is daarom een moderne, gestabiliseerde variëteit van Engelse herkomst. De naam van deze erwt is een eerbetoon aan een wijn met een even diep donkere kleur.
Deze erwt kan rauw gegeten worden als hij zeer jong wordt geplukt, of gesautëerd of gestoomd. Hij verliest zijn mooie paarse kleur tijdens het koken en wordt dan smaragdgroen.
Shiraz is zeer goed bestand tegen valse meeldauw en meeldauw. Je zaait hem van maart tot juni om te oogsten van juni tot augustus.

De erwt is een eenjarige groenteplant die behoort tot de familie van de Fabaceae (voorheen Leguminosae) en een zeer oude herkomst heeft in het Nabije Oosten. Het is een van de oudste groenten die in Europa en Azië wordt geteeld. Hij werd lange tijd gedroogd en gekneusd gegeten voordat hij werd gekookt; de consumptie ervan in verse vorm is vrij recent.

Er zijn zeer veel variëteiten erwten: lage of klimmende (die steun nodig hebben) die peulen produceren gevuld met ronde, gladde of gerimpelde korrels. Ze worden gekookt nadat ze zijn gedopt, omdat de perkamentachtige peul waarin ze zitten niet eetbaar is. Alleen de kapucijners (met platte, knapperige peulen) worden in hun geheel gegeten.

Over het algemeen zijn klimmende erwten productiever, maar ze zijn minder vroeg en vereisen het plaatsen van een steunstructuur van 1,5 tot 2 meter hoog waar ze tegenop kunnen klimmen. De oogst is dan gemakkelijk. Lage of halfhoge erwten hebben genoeg aan enkele vertakte takken (van 50 cm tot 1 meter) als steun. Sommige recente variëteiten, waarvan het loof grotendeels is vervangen door ranken, kunnen zichzelf dragen; het plaatsen van steunen is dan optioneel.

Erwten met gladde korrels zijn bestand tegen voorjaarskou. Dit zijn zeer vroege of vroege variëteiten die bijvoorbeeld zeer vroeg onder een vliesdoek kunnen worden gezaaid, maar ze houden niet van overmatige hitte.

Voor zaaien in het late voorjaar en de vroege zomer gebruik je variëteiten met gerimpelde korrels, die zoeter van smaak zijn, beter tegen hitte kunnen en langere oogstperiodes bieden.

De erwt is een zeer gewaardeerde voorjaarsgroente, maar door verstandig te kiezen uit de variëteiten kan hij over een lange periode worden geoogst, van juni tot september.

In de keuken kan de erwt rauw worden gegeten, maar traditioneel wordt hij gekookt als bijgerecht bij vlees en vis of voor de bereiding van heerlijke soepen. Het is een vrij calorierijke groente omdat hij rijk is aan koolhydraten; hij bevat veel vezels, ijzer en vitamine C en B9.

De erwt houdt van milde, vochtige klimaten maar vreest extreme weersomstandigheden zoals sterke hitte, vorst, en een tekort of teveel aan water, wat hem verzwakt en gevoelig maakt voor meeldauw en de bladroller, een kleine rups die de zaden aanvreet.

Oogst: afhankelijk van de variëteit worden erwten tussen tweeëneenhalf en vier maanden na het zaaien geoogst. De pluk moet regelmatig gebeuren en plaatsvinden wanneer je, door met de vinger te drukken, voelt dat de peulen goed gevuld zijn. Wacht niet te lang... erwten hebben de neiging hard te worden als ze ouder worden!

Bewaring: verse erwten worden, ongepeld, bewaard in de groentelade van de koelkast. Ze kunnen perfect worden ingevroren na een korte blancheerbeurt in kokend water.

De tuiniers tip: erwten hebben, zoals alle Fabaceae, het vermogen om atmosferische stikstof in de bodem vast te leggen; ze spelen een beetje de rol van groenbemester. Deze stikstoftoevoer is zowel gunstig voor planten die in de buurt staan als voor planten die daarna worden geplant, volgens het principe van vruchtwisseling.