Doperwt Précovil - Vilmorin

De Dwergerwt 'Précovil' is een Vilmorin-creatie, vroegrijp met een uitzonderlijke opbrengst. Hij produceert grote, volle en vlezige peulen met prachtige ronde, gladde, smaragdgroene erwten. Ze kunnen op z'n Frans worden klaargemaakt, maar ook in een Cantonese rijstschotel, wokgerechten, etc. We vergeten ook vaak dat atjar (zure groenten) een uitstekende manier is om erwten te bereiden. Er bestaan zelfs chutneys van doperwten voor wie houdt van de subtiliteit van zoet-zoute smaken. De planten vormen kleine struikjes van 50 cm hoogte. Zaai van februari tot april in het voorjaar of van oktober tot november. Oogst van april tot juli.

De erwt is een eenjarige groenteplant die behoort tot de familie Fabaceae (voorheen Leguminosae) en heeft een zeer oude herkomst uit het Nabije Oosten. Het is een van de oudste groenten die in Europa en Azië wordt geteeld. Hij werd lange tijd gedroogd en gebroken geconsumeerd voor het koken; de consumptie van verse erwten is vrij recent.

Er bestaan zeer veel soorten erwten: dwerg- of stok- (aan rijshout) soorten die peulen produceren gevuld met ronde, gladde of gerimpelde korrels. Ze worden gekookt nadat ze zijn gedopt, omdat de perkamentachtige peul waarin ze zitten niet eetbaar is. Alleen de peultjes (met platte, knapperige peul) en sugarsnaps worden in hun geheel gegeten.

Over het algemeen zijn stokerwten productiever, maar ze zijn minder vroegrijp en vereisen het plaatsen van een structuur van 1,5 tot 2 meter hoog waar ze tegenop kunnen klimmen. Hun oogst is gemakkelijk. Dwerg- of halfhoge erwten hebben genoeg aan wat vertakte takken (van 50 cm tot 1 meter) als steun. Sommige recente rassen, waarvan het loof grotendeels is vervangen door ranken, houden zichzelf staand; het plaatsen van rijshout is dan optioneel.

Erwten met gladde korrels zijn bestand tegen de voorjaarskou. Het zijn zeer vroegrijpe of vroegrijpe rassen die bijvoorbeeld zeer vroeg onder een vliesdoek kunnen worden gezaaid, maar ze houden niet van overmatige hitte.

Voor zaaien in het late voorjaar en de vroege zomer gebruikt men de rassen met gerimpelde korrel, die zoeter van smaak zijn; zij verdragen de hitte beter en geven langere oogstperiodes.

De erwt is een zeer gewaardeerde voorjaarsgroente, maar door verstandig raskeuze kan hij over een lange periode worden geoogst, van juni tot september.

In de keuken kan de erwt rauw gegeten worden, maar traditioneel wordt hij gekookt als bijgerecht bij vlees en vis of voor de bereiding van heerlijke soepen. Het is een vrij calorierijke groente omdat hij rijk is aan koolhydraten; hij bevat veel vezels, ijzer en vitamine C en B9.

De erwt houdt van een gematigd en vochtig klimaat, maar vreest extreme weersomstandigheden zoals sterke hitte, vorst, en een tekort of teveel aan water, wat hem verzwakt en gevoelig maakt voor meeldauw en de bladroller, een kleine rups die de zaden aanvreet.

Oogst: afhankelijk van het ras worden erwten tussen tweeëneenhalf en vier maanden na het zaaien geoogst. De pluk moet regelmatig gebeuren en plaatsvinden wanneer je, door met de vinger te drukken, voelt dat de peulen goed vol zitten. Wacht niet te lang... erwten hebben de neiging hard te worden als ze ouder worden!

Bewaring: verse erwten kunnen, ongedopt, in de groentelade van de koelkast worden bewaard. Ze zijn perfect in te vriezen na kort blancheren in kokend water.

De tuiniers tip: erwten hebben, zoals alle Fabaceae, de eigenschap om atmosferische stikstof in de bodem vast te leggen; ze spelen een beetje de rol van groenbemester. Deze stikstoftoevoer is gunstig voor zowel de planten die in de buurt staan als voor de planten die daarna worden geplant, volgens een logica van vruchtwisseling.