Doperwt Kleine Provençaalse - Vilmorin

De Erwt 'Petit Provençaal' is een ras doperwt met volle, korte (gemiddeld 8 cm) en licht gebogen peulen. Elke peul bevat 7 tot 9 ronde, groene, middelgrote korrels. Het is een laagblijvend ras en elke bossige plant wordt 45 tot 50 cm hoog. Dit zeer oude ras, afkomstig uit het zuiden van Frankrijk, is zeer vroeg. Daarnaast biedt het een zeer goede productiviteit. Zaai van februari tot april in het voorjaar of van oktober tot november in het najaar om van april tot juli te oogsten.

De erwt is een eenjarige groenteplant die behoort tot de familie Fabaceae (voorheen Leguminosae) en heeft een zeer oude herkomst in het Nabije Oosten. Het is een van de oudste groenten die in Europa en Azië wordt geteeld. Het werd lange tijd gedroogd en gekneusd gegeten voordat het werd gekookt; de consumptie ervan in verse vorm is vrij recent.

Er bestaan zeer veel rassen erwten: laagblijvende of klimmende (die steun nodig hebben) die peulen produceren gevuld met ronde, gladde of gerimpelde korrels. Ze worden gekookt nadat ze zijn gedopt, omdat de perkamentachtige peul waarin ze zitten niet eetbaar is. Alleen sugarsnaps (met platte, knapperige peulen) en peultjes worden in hun geheel gegeten.

Over het algemeen zijn klimmende erwten productiever, maar ze zijn minder vroeg en vereisen het plaatsen van een steunstructuur van 1,5 tot 2 meter hoog waar ze tegenop kunnen klimmen. De oogst is dan wel gemakkelijk. Laagblijvende of halfhoge erwten hebben genoeg aan wat vertakte takken (van 50 cm tot 1 meter) als steun. Sommige recentere rassen, waarvan het loof grotendeels is vervangen door ranken, kunnen zichzelf dragen; het plaatsen van steun is dan optioneel.

Erwten met gladde korrels zijn bestand tegen de kou in het voorjaar. Het zijn zeer vroege of vroege rassen die bijvoorbeeld heel vroeg onder een vliesdoek kunnen worden gezaaid, maar ze houden niet van overmatige hitte.

Voor zaaien in het late voorjaar en de vroege zomer gebruikt men rassen met gerimpelde korrels, die zoeter van smaak zijn, beter tegen hitte kunnen en een langere oogstperiode geven.

De erwt is een zeer gewaardeerde voorjaarsgroente, maar door verstandig raskeuze kan hij over een lange periode worden geoogst, van juni tot september.

In de keuken kan de erwt rauw worden gegeten, maar traditioneel wordt hij gekookt als bijgerecht bij vlees en vis of voor de bereiding van heerlijke soepen. Het is een vrij calorierijke groente omdat hij rijk is aan koolhydraten; hij bevat veel vezels, ijzer en vitamine C en B9.

De erwt houdt van een mild en vochtig klimaat, maar heeft een hekel aan extreme weersomstandigheden zoals sterke hitte, vorst, en een tekort of teveel aan water. Dit verzwakt de plant en maakt hem gevoelig voor meeldauw en de bladroller, een kleine rups die de zaden aanvreet.

Oogst: afhankelijk van het ras worden erwten tussen de tweeëneenhalve en vier maanden na het zaaien geoogst. De pluk moet regelmatig plaatsvinden en gebeuren wanneer je bij lichte druk met de vinger voelt dat de peulen goed vol zitten. Wacht niet te lang... erwten hebben de neiging hard te worden als ze ouder worden!

Bewaring: verse erwten kunnen, ongedopt, in de groentelade van de koelkast worden bewaard. Ze zijn perfect in te vriezen na een kort blancheren in kokend water.

De tuintip: erwten hebben, zoals alle Fabaceae, de eigenschap om stikstof uit de lucht vast te leggen in de bodem; ze werken een beetje als groenbemester. Deze stikstoftoevoer is zowel gunstig voor planten die in de buurt staan als voor planten die daarna worden geplant, volgens het principe van vruchtwisseling.