Stoksnijboon Princess

De Stokboon 'Princesse type Perle' of Suikerboon is een variëteit van slaboon met platte, groene peulen van 10 tot 12 cm lang en witte zaden. Hij wordt veel geteeld in Vlaanderen en het noorden van Frankrijk. De peulen groeien in trossen en hebben een vrij zoet vruchtvlees, zoals de naam al doet vermoeden. En wanneer ze geel worden, is dat het teken dat de bonen geoogst kunnen worden. Door bamboestokken in een tipi- of A-vorm te plaatsen, combineer je nut en esthetiek in de moestuin: je krijgt prachtige klimsteunen. De Stokboon 'Princesse type Perle' torent met zijn 2 meter hoogte boven de moestuin uit en vormt gemakkelijk een groene wand. Zaai meerdere zaden in een pootgat aan de voet van elke steun. Elke plant produceert in het voorjaar een veelvoud aan witte bloemen, waarna een mooie vruchtzetting volgt. Deze productieve en vroege variëteit zaai je van april tot juli en oogst je van juni tot oktober.

Ontdekt in de Nieuwe Wereld en vervolgens vanaf de 16e eeuw in Europa geacclimatiseerd, is de boon inmiddels een onmisbaar peulvrucht geworden in alle wereldkeukens. De inheemse Amerikanen verbouwden hem voor zijn gedroogde zaden, maar het waren de Italianen die in de 18e eeuw begonnen met het consumeren van de hele peul, door hem onrijp te plukken.
De boon is een klimplant met onbepaalde groei. De primitieve variëteiten zijn allemaal stokbonen en hebben ondersteuning nodig. Later zijn om praktische redenen stamslabonen geselecteerd, maar alle soorten hebben ranken die zich om een steun kunnen winden.
De peulen zijn meestal groen, soms geel (boterbonen), gestreept met rood of zelfs paars. Tot de variëteiten die in het fijne of extra fijne stadium worden gegeten, behoren de draadbonen, die bij rijpheid draden ontwikkelen. Daarna wordt de peul perkamentachtig en verliest hij zijn smaakkwaliteit.

De slaboon is over het algemeen vleziger en wordt in zijn geheel geconsumeerd, zaden en peulen, zelfs bij rijpheid. De meer recent gecreëerde draadloze slabonen kunnen jong worden gegeten als extra fijn tot een voller stadium als een slaboon, omdat ze geen draden vormen.

Onder de droogbonen (waarvan alleen de zaden worden gegeten), wordt onderscheid gemaakt tussen de oogst van verse bonen en die van gedroogde zaden, ongeveer 90 dagen na het zaaien.

De onrijpe groene peulen zijn rijk aan vitamine A, B9 en C, spoorelementen en mineralen. De gedroogde bonen zijn ook zeer rijk aan vitamine C, spoorelementen en vooral aan plantaardige eiwitten.

De oogst : de oogst van verse bonen of jonge peulen begint 60 dagen na het zaaien. Voor verse bonen moet dit gebeuren voordat de peulen beginnen uit te drogen en rimpels vertonen. De bonen moeten nog net hun kleur krijgen. Voor het eten van de peulen vindt de oogst elke 2 à 3 dagen plaats, zowel in het fijne als extra fijne stadium voor draadbonen. De oogst van droge bonen gebeurt door de hele plant af te snijden en deze op te hangen op een droge, luchtige plek. Ze kunnen naar behoefte worden gedopt.

De bewaring : het invriezen van peulen is tegenwoordig de meest voorkomende bewaarmethode. Snijd hiervoor de steeltjes eraf, was ze, blancheer ze 5 à 6 minuten in kokend water en dompel ze daarna in koud water voordat je ze droogt in een schone theedoek. Eenmaal in een zakje kunnen de bonen in de vriezer op -18 °C. Toch wint het inmaken weer aan populariteit bij een groeiend aantal consumenten vanwege de inherente smaakkwaliteiten van deze bewaarmethode. Net als bij invriezen: steeltjes eraf, wassen, blancheren en dan de bonen in koud water dompelen. Doe ze vervolgens in potten die je vult met gezouten kokend water. Sluit ze af en steriliseer ze in een pan of met een sterilisator gedurende 1 uur en 30 minuten op middelhoog vuur. Zorg ervoor dat de potten volledig onder water staan en goed zijn vastgezet.

Droogbonen : goed gedroogde bonenzaden kunnen een jaar worden bewaard als ze onder goede omstandigheden worden opgeslagen, bijvoorbeeld in luchtdichte potten.

De tuiniertip : bonen hebben, net als alle leden van de vlinderbloemenfamilie (Fabaceae), de eigenschap om stikstof uit de lucht in de bodem vast te leggen dankzij een symbiose tussen plant en bacterie. Ze hebben dus het vermogen om de grond te regenereren. Je kunt een bonenteelt opnemen in een vruchtwisseling na het onderwerken van groenbemesters.
De boon behoort tot de planten die weinig voedingsstoffen nodig hebben. Traditioneel wordt de bonenteelt in Midden- en Zuid-Amerika geassocieerd met die van pompoenen en maïs, wat een positief samenspel vormt. Deze combinatie wordt lokaal Milpa genoemd. Bonen gaan ook zeer goed samen met aubergines, wortelen, kolen, aardappelen en radijzen, omdat ze elkaar beschermen. Vermijd echter de aanwezigheid van lookachtigen (Alliaceae) of venkel, omdat hun groei elkaar remt.

Een bespuiting met brandnetelgier helpt effectief tegen bladluisaanvallen en versterkt tegelijkertijd de planten die ervan hebben geprofiteerd.