Stokslaboon Neckarkönigin BIO

De Sperzieboon 'Neckarkönigin' is een laagblijvende maar krachtige variëteit, afkomstig van de bekende Duitse soort 'Phénomène'. De lange, groene en platte peulen, met een ronde doorsnede, kunnen bijna 30 cm lang worden. Als ze jong geoogst worden, zijn ze heerlijk als sperziebonen, mals en smaakvol. Perfect voor Aziatische gerechten, deze peulen zijn ideaal om te roerbakken in een wok en in kleine stukjes van 2 à 3 cm te snijden. De 'Neckarkönigin' is echter vooral geliefd om zijn witte boon, die geoogst wordt als de peulen later rijpen. Deze winterharde variëteit geeft een royale opbrengst, zelfs onder moeilijke weersomstandigheden. Het zaaien gebeurt tussen mei en juni, met een oogst van juli tot oktober.

De boon, of hij nu voor zijn peulen of zaden wordt geteeld, is zeer geliefd in de tuin vanwege zijn gemakkelijke teelt. Hij is bijzonder snel, waardoor de eerste oogst ongeveer 60 dagen na het zaaien kan plaatsvinden. Oorspronkelijk afkomstig uit de Nieuwe Wereld en in de 16e eeuw in Europa geacclimatiseerd, is de boon een onmisbare peulvrucht geworden over de hele wereld. Hoewel de inheemse Amerikanen hem voor zijn gedroogde zaden teelden, waren het de Italianen die in de 18e eeuw de consumptie van onrijpe peulen populair maakten.

Bonen kunnen stokbonen (klimmend) of stambonen (zonder stok) zijn, maar alle variëteiten hebben ranken die zich om een steun heen winden. De peulen zijn meestal groen, maar sommige soorten kunnen geel zijn (boterbonen), met rode strepen, of zelfs amethistkleurig.

De sperzieboon wordt in zijn geheel gegeten, peulen en zaden, zelfs als hij rijp is. Recentere variëteiten van prinsessenbonen hebben geen draden en kunnen in verschillende stadia worden gegeten, van jong tot vleziger.

De onrijpe peulen zijn rijk aan vitamines A, B9, C, evenals aan sporenelementen en mineralen. Gedroogde bonen zijn ook een waardevolle bron van plantaardige eiwitten.

Oogst: De oogst van jonge peulen begint ongeveer 60 dagen na het zaaien. Voor verse bonen oogst u voordat de peulen uitdrogen. De oogst van gedroogde bonen gebeurt door de plant op te hangen op een droge plaats en vervolgens de zaden te doppen naar behoefte.

Om de peulen te bewaren is invriezen de meest gebruikelijke methode: blancheer de peulen 5 à 6 minuten, koel ze af in ijswater, droog ze goed en vries ze dan in. Inmaken komt ook weer in de mode vanwege de smaakkwaliteit.

Bonen, zoals alle vlinderbloemigen, verrijken de bodem met stikstof en helpen zo de grond te regenereren. Ze passen goed in een vruchtwisseling of als combinatieteelt met maïs en pompoenen, een voordelige combinatie die Milpa wordt genoemd. Ze gaan ook goed samen met aubergines, wortelen en aardappelen, maar vermijd lookachtigen en venkel.