Boterboon Fructidor BIO - Ferme de Sainte Marthe

De Stamslaboon 'Fructidor' is een bijzonder productieve variëteit van boterboon. Bovendien is het een doordragend ras, wat zorgt voor een gespreide oogst gedurende de hele zomer, van juni tot september. De zongele peulen met witte bonen zijn ongeveer vijftien centimeter lang en zeer vlezig. Ze worden gegeten als sperziebonen. Hun zachte, smeltende vruchtvlees is meestal geliefd bij kinderen. Zo wordt het makkelijk om ze te leren bonen te waarderen. Boterbonen en sperziebonen kunnen in dezelfde recepten worden gebruikt. 'Fructidor' is zeer resistent tegen ziekten en kan ook het gewicht van zijn eigen, zeer rijke productie goed dragen.

Of je ze nu voor de peul of voor de boon eet, bonen zijn een zeer gewaardeerde groente in de tuin omdat ze heel makkelijk te telen zijn. Ze zijn zo punctueel dat de tuinder tot op de dag nauwkeurig weet wanneer hij zijn eerste oogst kan verwachten: ongeveer 60 dagen na het zaaien.

Ontdekt in de Nieuwe Wereld en vervolgens vanaf de 16e eeuw in Europa geacclimatiseerd, is de boon nu een onmisbaar peulvrucht geworden in alle wereldkeukens. De inheemse Amerikanen teelden hem voor zijn gedroogde zaden, maar het waren de Italianen die in de 18e eeuw begonnen met het eten van de hele, onrijpe peul.
De boon is een klimplant met onbepaalde groei. Primitieve variëteiten zijn allemaal stokbonen en hebben ondersteuning nodig. Later zijn om praktische redenen stambonen geselecteerd, maar alle soorten hebben ranken die zich om een steun kunnen winden.
De peulen zijn meestal groen, soms geel (boterbonen), gestreept met rood of zelfs paars. Onder de variëteiten die in het fijne of extra fijne stadium worden gegeten, zijn er de draadbonen die bij rijpheid draden (helmdraden) ontwikkelen. Daarna wordt de peul perkamentachtig en verliest hij zijn smaakkwaliteit.
De sperzieboon is over het algemeen vleziger en wordt in zijn geheel gegeten, bonen en peul, zelfs bij rijpheid. De meer recent gecreëerde draadloze sperziebonen kunnen jong gegeten worden als extra fijn tot in een voller stadium als een sperzieboon, omdat ze geen draden vormen.

Onder de droogbonen (waarvan alleen de zaden worden gegeten), wordt onderscheid gemaakt tussen de oogst van verse bonen en die van gedroogde zaden, ongeveer 90 dagen na het zaaien.

De onrijpe groene peulen zijn rijk aan vitamine A, B9 en C, spoorelementen en mineralen. De gedroogde bonen zijn ook zeer rijk aan vitamine C, spoorelementen en vooral aan plantaardige eiwitten.

De oogst: de oogst van verse bonen of jonge peulen begint ongeveer 60 dagen na het zaaien. Voor verse bonen moet dit gebeuren voordat de peulen beginnen uit te drogen en rimpels vertonen. De bonen moeten net hun kleur beginnen te krijgen. Voor het eten van de peulen vindt de oogst elke 2 of 3 dagen plaats, zowel in het fijne als extra fijne stadium voor draadbonen. De oogst van droge bonen gebeurt door de hele plant af te snijden en deze op te hangen op een droge, luchtige plek. Ze kunnen naar behoefte worden gedopt.

De bewaring: het invriezen van peulen is tegenwoordig de meest voorkomende bewaarmethode. Daarvoor moeten ze worden gesnaveld, gewassen, 5 tot 6 minuten worden geblancheerd in kokend water en vervolgens in koud water worden gedompeld voordat ze in een schone theedoek worden gedroogd. Eenmaal in een zakje kunnen de bonen in de vriezer op -18°C worden geplaatst. Het inmaken wint echter weer aan populariteit bij een groeiend aantal consumenten vanwege de inherente smaakkwaliteiten van deze methode. Net als bij invriezen: snavel de bonen, was ze, blancheer ze en dompel ze daarna in koud water. Doe ze vervolgens in potten die je vult met gezouten kokend water. Sluit de potten af en steriliseer ze in een pan of met een sterilisator gedurende ongeveer 1,5 uur op middelhoog vuur. Zorg ervoor dat de potten volledig onder water staan nadat je ze goed hebt vastgezet.

Droge bonen: goed gedroogde bonenzaden kunnen tot een jaar worden bewaard als ze onder goede omstandigheden worden opgeslagen, bijvoorbeeld in luchtdichte potten.

De tuiniertip: bonen hebben, zoals alle leden van de vlinderbloemenfamilie (Fabaceae), de eigenschap om stikstof uit de lucht in de bodem vast te leggen dankzij een symbiose tussen plant en bacterie. Ze hebben dus het vermogen om de grond te regenereren. Je kunt een bonenteelt opnemen in een vruchtwisselingsschema na het onderwerken van groenbemesters.
De boon behoort tot de planten die weinig voedingsstoffen nodig hebben. Traditioneel wordt de teelt van bonen in Midden- en Zuid-Amerika geassocieerd met die van pompoenen en maïs, wat een drietal vormt waarvan het gezelschap gunstig is. Deze combinatie wordt lokaal Milpa genoemd. Bonen gaan ook zeer goed samen met aubergines, wortelen, kolen, aardappelen en radijzen omdat ze elkaar beschermen. Vermijd echter de aanwezigheid van lookachtigen (Alliaceae) of venkel, omdat hun groei elkaar remt.

Een bespuiting met brandnetelgier helpt effectief tegen bladluisaanvallen en versterkt tegelijkertijd de planten die ervan hebben geprofiteerd.