Gladiolus italicus - Italiaanse gladiool

De Wilde Gladiool, in het Latijn Gladiolus italicus, is een wilde gladiool die niet verward moet worden met zijn beroemde hybride, de Byzantijnse Gladiool. Het is een wilde soort die winterharder is, afkomstig uit mediterrane streken maar ingeburgerd tot in Midden-Frankrijk. Deze plant heeft hetzelfde formaat als de Byzantijnse gladiool, bloeit in onze tuinen in dezelfde periode, maar zijn bloemen in een roze-lila tint zijn fijner en minder fel gekleurd. Fijner, sierlijker en makkelijker in de tuin te integreren dan de grote Zuid-Afrikaanse hybriden, brengt hij in zonnige borders een wilde, verticale en veel natuurlijkere toets. Zijn bloeiaren ontvouwen zich in de vroege zomer of in het voorjaar afhankelijk van het klimaat, en ze vormen ook grote, lang houdbare boeketten voor binnen.

De Wilde Gladiool is van sub-mediterrane herkomst, wat betekent dat hij voorkomt in gebieden met een wat minder droog klimaat dan het echte mediterrane klimaat, zoals dat van de regio Toulouse bijvoorbeeld. In het wild groeit hij tot op 1200 meter hoogte, in de buurt van gecultiveerde gebieden, vaak in wijngaarden, op droge, kalkrijke heuvels. Hij is minder kwetsbaar en beter bestand tegen kou dan zijn grote gekweekte neven. Het is daarom niet nodig hem voor de winter te rooien (tenzij uw klimaat zeer streng is). Hij houdt van een goed doorlatende, zelfs zanderige bodem en een plek in de volle zon. Net als veel geofyten, planten die organen hebben om het slechte seizoen ondergronds door te brengen, bloeit hij voordat de zomerhitte arriveert en rust hij daarna uit in een vrij droge, zelfs kalkhoudende grond.

Net als zijn neven heeft hij een opgaande groeiwijze en een zeer slank uiterlijk. De bloei vindt plaats van april tot juni, afhankelijk van het klimaat, en is vroeger in het zuiden. Hij heeft de vorm van stevige, maar dunne en soepele bloemstengels die tot 60-70 cm hoog worden. 9 tot 15 bloemen zijn in een aar verzameld over het bovenste derde deel van de stengel. Hun dunne bloemblaadjes openen zich in een trechtervorm van 4 tot 5 cm lang. Hun tint varieert afhankelijk van hun rijpheid, ze zijn meer of minder getint met lila of purperroze. De 3 kleine onderste bloemblaadjes tonen een wit centraal gedeelte. Ze komen op uit een bos zeer lange, eenvoudige, rechtopstaande en zwaardvormige bladeren. De naam van deze plant, gladiolus, komt uit het Latijn: deze term betekent "klein zwaard". Ze zijn groen en doorlopen door parallelle nerven. Deze bladeren stellen de plant in staat zijn voedselreserves aan te vullen; snijd ze niet af voordat ze volledig zijn verdord.

De Italiaanse Gladiool heeft dezelfde toepassing als de Byzantijnse gladiool, zowel in de tuin als in boeketten. Zijn middelgrote formaat stelt hem in staat zich tussen pollen siergrassen te voegen in grote borders met een landelijke uitstraling. Hij kan net zo goed het centrale punt vormen van een kleine groep, omringd door bijvoorbeeld vaste Geraniums, witte lelies, kattenkruid en kruipphlox. Hij is prachtig tussen vaste salies zoals 'Serenade' of 'Mainacht', of bij Scilla peruviana. In een wilde sfeer geïnspireerd op de mediterrane kust, combineer hem met Achillea umbellata of met de duizendblad 'Hella Glashoff'. Onmisbaar in een compositie met een roze dominantie, neemt hij het stokje over van de Iris en begeleidt hij de rozenstruiken. Als uw regio te maken heeft met strenge winters, maakt teelt in pot het mogelijk hem 's winters in een kas of serre te overwinteren.