Gladiolus byzantinus Whistling Jack - Byzantijnse gladiool

De echte Byzantijnse gladiool, in het Latijn Gladiolus (x) byzantinus, bijgenaamd 'Whistling Jack' door de Engelsen, is een prachtige wilde hybride afkomstig uit mediterrane streken. Als vaste plant dankzij zijn reserveorgaan is deze gladiool fijner, sierlijker, makkelijker in de tuin te integreren en ook winterharder dan de grote hybride gladiolen. Hij brengt in zonnige borders een wat wilder, maar even kleurrijk accent. Zijn bloeiaren ontvouwen zich in de vroege zomer of in het voorjaar, afhankelijk van het klimaat, en dragen delicate bloemen in een glanzend purperroze met wisselende reflecties, soms neigend naar rood, soms naar paars. Ze vormen grote, lang houdbare boeketten die ook binnen sfeer brengen. Deze droogtebestendige gladiool kan in de meeste van onze streken in de grond blijven gedurende de hele winter.

De Byzantijnse gladiool is vermoedelijk een kruising tussen Gladiolus dubius (de twijfelachtige gladiool) en G. italicus (de korenbloemgladiool), beide mediterraan. Deze wilde hybride groeit spontaan in Spanje, Sicilië en Noord-Afrika. Hij is minder kwetsbaar en beter bestand tegen kou dan zijn grote Zuid-Afrikaanse neven. Het is daarom niet nodig hem voor de winter te rooien (tenzij uw klimaat zeer streng is). Hij houdt van goed doorlatende, zelfs zanderige grond en een plek in de volle zon. Zoals alle mediterrane geofyten – planten met organen om het slechte seizoen ondergronds door te brengen – bloeit hij voordat de zomerhitte arriveert en rust hij in de zomer in droge, zelfs kalkhoudende grond.

Net als zijn neven heeft hij een opgaande groeiwijze en een zeer slank silhouet. De bloei vindt plaats van april tot juni, afhankelijk van het klimaat, en is vroeger in warmere streken. De bloei bestaat uit stevige, maar dunne en soepele bloemstengels die tot 60 cm hoog worden. 8 tot 15 bloemen zijn in aren verzameld op het bovenste derde deel van de stengel. Hun bloemblaadjes openen zich in een trechtervorm van 6 cm lang. Hun levendige en intense tinten variëren naargelang hun rijpheid. Vaak in het roze spectrum, flirten ze ook met rood en paars rond een mooi wit signaal. Ze komen op uit een bos zeer lange, eenvoudige, zwaardvormige bladeren. De naam van deze plant, gladiolus, komt uit het Latijn en betekent "klein zwaard". De bladeren zijn groen en hebben parallelle nerven. Deze bladeren stellen de plant in staat voedselreserves op te slaan; snijd ze niet af voordat ze volledig zijn verdord.

De middelgrote vorm van de Byzantijnse gladiool maakt dat hij perfect past tussen pollen siergrassen in grote, natuurlijk ogende borders. Hij kan net zo goed het centrale punt vormen van een kleine groep, omringd door bijvoorbeeld vaste geraniums, witte lelies, kattenkruid en kruipphlox. Hij is schitterend te midden van vaste salie zoals 'Serenade' of 'Mainacht', of van Peruaanse hyacint (Scilla peruviana). In een wilde, mediterraan geïnspireerde sfeer combineert u hem met Achillea umbellata of met duizendblad 'Hella Glashoff'. Onmisbaar in een roze-dominante samenstelling, neemt hij het stokje over van de irissen en begeleidt hij de rozenstruiken. Als uw streek te maken heeft met strenge winters, kunt u hem in pot kweken en deze 's winters in een kas of serre zetten.