Crocus vitellinus - Krokus

De Crocus vitellinus is een botanische soort met een vrij delicate teelt, gezocht door verzamelaars van zeldzame bollen. Al aan het einde van de winter produceert deze krokus grote, zoetgeurende bloemen in een geel-oranje kleur, soms aan de buitenkant voorzien van een bronzen waas. Uit zijn herkomst heeft hij enkele eisen behouden om goed te gedijen: de bol heeft een koele winter nodig, gevolgd door een warme, droge zomer. Goed aangepast aan zonnige rotstuinen in mediterrane berggebieden, wordt hij bij ons klimaat bij voorkeur in een alpine kas geteeld.

De Crocus vitellinus behoort tot de familie van de iridaceae. Zijn natuurlijke milieu zijn rotsachtige of licht begroeide plekken in Turkije, Syrië en Libanon, waar hij tot op 1400 meter hoogte groeit. In die regio's bloeit hij al eind januari of begin februari. In cultuur bloeit de plant vroeger of later, in februari-maart. Elke bol produceert 1 tot 3 bloemen van 8-9 cm lang die boven de grond komen. De bloemen, in de vorm van een langgerekte beker, openen zich tot een 6-puntige ster. De buitenkant van de buitenste bloemblaadjes is vaak gespikkeld of met een bronzen tint, terwijl de binnenkant een zeer fel geel-oranje is. Het hart van de bloem is gevuld met meeldraden en een sterk verdeelde, vermiljoen-oranje stijl. De bloemen sluiten zich 's nachts en bij slecht weer, om zich wijd te openen in de zon. Het loof is bladverliezend; het sterft kort na de bloei af. Het bestaat uit 2 tot 4 lineaire bladeren, vrij breed voor een krokus (tot 3 mm breed), met een donkergroene kleur en een zilverwitte middenstreep. De 'bollen' zijn hier knollen, bedekt met een vliezige tunica met parallelle vezels. Een knol is, in de plantkunde, een ondergronds reserve-orgaan dat eruitziet als een bol, maar gevormd wordt door een verdikte stengel omgeven door schubben.

De Crocus vitellinus is niet de makkelijkste om te acclimatiseren. Buiten voor hem gunstige klimaten, is het beter om hem in een alpine kas of in potten te kweken, die in de zomer beschermd worden tegen vocht. Net als andere botanische soorten is hij onvervangelijk in rotstuinen en aan de voet van struiken, wanneer zijn stralende bloei als een mooie verrassing tevoorschijn komt aan het einde van de winter. Waar teelt in de vollegrond mogelijk is, plant je hem in groepen aan de voet van bladverliezende bomen samen met anemoon blanda en cyclamen coum, en natuurlijk gecombineerd met andere vroegbloeiende krokussen. Het is ook een variëteit die goed geschikt is voor alpen- of rotstuinen.

Een weetje over krokussen: de wortels hebben de bijzondere eigenschap dat ze zich kunnen samentrekken als een veer, zodat de plant zich op de ideale diepte kan vestigen.