Desmodium nudiflorum - Kleefklaver

De Desmodium nudiflorum, ook wel naaktbloemige desmodium genoemd, is een mooie vaste plant afkomstig uit de frisse ondergroei van Noord-Amerika en zeldzaam in cultuur. Deze verwant van de luzerne vormt een sierlijke pol, draagt prachtige bladeren die in 3 grote deelblaadjes zijn verdeeld en tooit zich in de zomer met aangenaam geurende, licht roze-lila erwtjesbloemetjes, die zeer in trek zijn bij bestuivende insecten. Het is een zeer winterharde botanische soort, interessant om schaduwrijke en frisse plekken in een natuurlijke tuin op te vullen.

De Desmodium nudiflorum behoort tot de familie van de vlinderbloemigen. In het wild komt hij spontaan voor in de vallei van de Mississippi en in het oosten van de Verenigde Staten, ten zuiden van Ontario, en ook in Canada. Zijn natuurlijke habitat bestaat uit loofbossen, op rijke, lemige of zandige bodems. Het is een bladverliezende plant, waarvan het bovengrondse deel in de winter verdwijnt en zich in het voorjaar opnieuw vormt.

Deze Desmodium vormt een weinig dichte, opgaande pol van bebladerde stengels die ongeveer 30 cm hoog worden en 30 cm in diameter. De bloei vindt plaats van juni tot september, aan het uiteinde van onbebladerde bloemstengels van 60 tot 70 cm, in de vorm van losse aren bezet met enkele kleine, licht roze met een lila zweem getinte erwtjesbloemetjes, 6 tot 10 mm lang en rijk aan nectar. Het loof, dat in de winter verdwijnt, bestaat uit 1 tot 3 bundels bladeren aan het uiteinde van elke stengel. Elk blad, gedragen door een lange bladsteel, is verdeeld in 3 ovale en puntige deelblaadjes, gemiddeld 7 cm lang, met een heldergroene kleur. De vruchten zijn bedekt met korte, haakvormige haartjes die de verspreiding van het zaad vergemakkelijken door zich vast te haken aan de vacht van passerende dieren, maar ook aan kleding van mensen. Het is een stikstofbindende plant.

De Desmodium nudiflorum is een gracieuze plant voor frisse schaduw maar weinig concurrentiekrachtig, die je in de kijker moet zetten en buiten het bereik van te expansieve buren moet plaatsen. Hij vindt zijn plek in een natuurlijke tuin, in gezelschap van andere schaduwminnende vaste planten zoals de zilverkaarsen Cimicifuga, de geitenbaarden Aruncus of bijvoorbeeld varens.