Begonia grandis subsp. evansiana - Scheefblad

De Begonia grandis evansiana is de enige botanische begoniasoort die bestand is tegen strenge vorst in de volle grond. Met een weelderige groei, grote bladeren in een bijna fosforescerend groen met een paarse onderkant, brengt deze bijzondere plant van juli tot oktober leven in licht beschaduwde hoeken, door onophoudelijk een veelheid aan kleine bloemetjes in een helder, parelmoerroze te produceren. De vaste begonia van mevrouw Evans is een sierplant die onmiskenbaar sierlijk is en perfect om alle wat koelere en schaduwrijke plekken in de tuin op te fleuren. Hij is prachtig in een bloeiende pot.

De Begonia grandis ssp. Evansiana is een vaste plant dankzij zijn verdikte, knolvormige wortelstok en behoort tot de Begoniafamilie. Hij is afkomstig uit de vochtige, koelere bossen van China. Uit de wortelstok, die met de jaren breder wordt, ontstaan vrij laat in het voorjaar, in april-mei, vlezige, enigszins sappige stengels. Deze zijn op elk rood getint knooppunt gearticuleerd en vormen samen een bossige pol die soms wel 80 cm hoog en minimaal 50 cm breed kan worden. De stengels dragen grote, dikke, ovale bladeren in de vorm van een lang hart, in een lichtgroene kleur aan de bovenkant, maar bleekrood met opvallende, roodwijnkleurige nerven aan de onderkant. De bladeren kunnen meer dan 15 cm lang en 10 cm breed worden. In de bladoksels ontstaan bulbillen, of beter gezegd miniknollen, die bijdragen aan de verspreiding van deze begonia.

Midden in de zomer, rond juli, begint de plant met een rijke bloei in helderroze, gedragen door roodachtige stengels, die pas stopt bij de eerste vorst. De heel kleine bloemetjes, gedragen door dunne steeltjes, zijn verenigd in trossen. Ze maken plaats voor hangende, driehoekige vruchten in een roze kleur, die bijna net zo decoratief zijn als de bloemen. In het najaar, onder invloed van de kou, sterft het loof van de Begonia grandis af en verdwijnt het. De plant gaat in rust; alleen zijn knolvormige wortelstok blijft over, die ondergronds overwintert. De bulbillen die zich vanaf september in de bladoksels vormen, vallen op de grond en wortelen in het voorjaar. Deze 'baby's' bloeien vaak al in het eerste jaar.

Een begonia, die is vorstgevoelig en moet binnen in een pot. En nee, niet deze! Al meer dan 10 jaar kweken wij de Begonia grandis en hij heeft winters van -18°C onbeschadigd doorstaan. Hij houdt van halfschaduw, rijke, vochthoudende en zelfs vochtige grond in de zomer, bij voorkeur zuur tot neutraal. Het is interessant om deze plant, die zijn loof vrij laat in het voorjaar opbouwt, te combineren met voorjaarsbollen die de ruimte aan het eind van de winter opvullen, zoals sneeuwklokjes, narcissen, tulpen en anemoon... Je kunt hem ook combineren met schaduwplanten voor een koelere tot vochtige plek, zoals rodgersia's, longkruid en varens, Impatiens omeiana en Impatiens qingchanganica, of met Isodon longituba. Hij zal ook erg mooi staan voor hortensia's, tussen paddenlelies (Tricyrtis) en kerstrozen.