Pennisetum villosum - Lampenpoetsersgras

Pennisetum villosum, ook wel Lampenpoetsersgras genoemd, is een overblijvend siergras van bescheiden omvang maar van een bijzondere gratie, goed aangepast aan gematigde klimaten en relatief droge zomers. Het heeft een zeer soepele habitus en lijkt in de zomer te buigen onder het gewicht van zijn talloze donzige, pluimachtige aren in bijna zuiver wit, die doen denken aan kleine konijnenstaartjes. Dit mooie siergras, zeer gewaardeerd in droogboeketten, wordt soms als eenjarige gekweekt omdat het slecht bestand is tegen vochtige en koude winters, vooral in compacte en kleiachtige of met water verzadigde bodems. Gekroond met witte pluimen vormt het prachtige borders, zwerft het door een bloemrijke weide en past het in de rotstuin of in zomerse composities op het terras.

Pennisetum villosum (synoniem Cenchrus villosus, Pennisetum longistylum) is een plant uit de grassenfamilie (Poaceae), afkomstig uit de bergen van noordoost-Afrika en het Arabisch Schiereiland. Dit kleine polenvormende siergras, niet invasief door zijn wortels en in theorie volledig winterhard, vormt een polvormige, zeer soepele en dichte groep van fijn donkergroen loof dat bij volgroeidheid ongeveer 60-70 cm hoogte bereikt in bloei (40 cm voor het loof), met een diameter van 50 cm. Het loof, meestal bladverliezend, bestaat uit talrijke blaadjes van 15 cm lengte, zeer fijn en lijnvormig. Hoewel de habitus van de plant voor de bloei wat rommelig lijkt, komt alles op zijn plaats wanneer de lange, slanke bloeistengels verschijnen, doorgaans in augustus. Ze strekken zich uit en buigen vervolgens sierlijk, verzwaard door een stevige eindstandige bloeiwijze, samengesteld uit talrijke ivoorwitte aartjes die zeer lichtgevend zijn. Deze pluimachtige aren blijven lang decoratief en krijgen bij rijpheid een meer bruine tint. Pennisetum villosum zaait zich vrij gemakkelijk uit in lichte grond, waardoor het zich kan handhaven ondanks klimatologische omstandigheden die het anders zouden kunnen doen verdwijnen.

Matig winterhard – vaak aangegeven tot -5°C – is dit siergras redelijk goed bestand tegen strenge vorst in zeer goed doorlatende grond; het heeft een plaats gevonden in onze grote rotstuin, op een helling op het volle zuiden waar het opmerkelijk goed bestand is tegen onze vochtige winters. Net zo mooi tussen de wilde bloemen van een bloemrijke weide als in een rotstuin, genesteld in een aardpocket tussen grote stenen, vormt het ook zeer fraaie borders, bijvoorbeeld boven een zee van blauwe kattenkruiden, een tapijt van aubrietia's of muurkamperfoelie. Zijn bloeiwijzen brengen veel charme en lichtheid in boeketten. Het doet het goed in een grote pot, alleen of in gezelschap van eenjarige zomerbloeiers (rode vlas, cosmos, juffertje-in-het-groen) en verdraagt zomerdroogte in voldoende diepe grond.