Actaea racemosa - Zwarte zilverkaars
Actaea racemosa - Zwarte zilverkaars
Actaea racemosa - Zwarte zilverkaars
Actaea racemosa - Zwarte zilverkaars
Actaea racemosa - Zwarte zilverkaars
Actaea racemosa - Zwarte zilverkaars
Cierge d'argent, Cimicifuga racemosa
Cierge d'argent, Cimicifuga racemosa
Actaea racemosa - Zwarte zilverkaars
Actaea racemosa
Zwarte zilverkaars , Zilverkaars , Zwarte Amerikaanse slangenwortel , Zwartkaars
Laat u verleiden door andere soortgelijke variëteiten die op voorraad zijn
Alles bekijken →12 maanden terugnamegarantie op deze plant.
Meer info
Does this plant fit my garden?
Set up your Plantfit profile →
Beschrijving
De Actaea of Cimicifuga racemosa, ook wel Zilverkaars genoemd, is een prachtige vaste plant met een weelderig blad dat doet denken aan reuzenastilbe, in een helder, fris groen. Ze komt pas echt tot haar recht als ze aan het einde van de zomer getooid is met hoge, sierlijke en bleke bloeiwijzen, die met hun uiterlijk doen denken aan zilveren kaarsen. Krachtig, winterhard en redelijk goed bestand tegen zomerdroogte, is dit geneeskrachtig kruid een bewoner van lichte bossen en omhult het vele geheimen. Deze majestueuze zilverkaars groeit langzaam en vormt bossige pollen met een grafisch aanzien, die zeer interessant zijn op de achtergrond van een border.
De Cimicifuga racemosa is een plant uit de ranonkelfamilie, afkomstig uit de bossen van het oosten en midden van Noord-Amerika. Al sinds lange tijd bekend om zijn geneeskrachtige eigenschappen, is het een stevige en majestueuze vaste plant. De plant ontwikkelt zich vanuit een knobbelige wortelstok met vezelige wortels die een compacte massa vormen en groeit langzaam uit tot bossige pollen die in bloei wel 2 meter hoog kunnen worden, met een minimale spreiding van 70 cm. De stengels, die minder talrijk zijn dan bij andere soorten, zijn bedekt met grote, samengestelde, diep ingesneden bladeren, even elegant als de veren van varens en soms wel 50 cm lang. Ze hebben een zeer lichtgroene kleur en verspreiden bij kneuzing een verrassende geur. De bloei vindt plaats in juli, in de vorm van talrijke grote eindstandige bloeiwijzen: dunne, zuiver witte pluimen die rechtop staan of gebogen zijn en bestaan uit kleine bloemetjes met een ondefinieerbare geur. Deze bloei is zeer aantrekkelijk voor bijen en vlinders (mellifer en nectarifer), maar de geur bevalt niet iedereen.
De Zilverkaars staat het liefst in halfschaduw, in het gefilterde licht van een lichte bosrand of aan de rand van een bos. Deze soort verdraagt redelijk goed zomerdroogte en concurrentie van andere wortels. Op de achtergrond van borders zullen zijn zeer grafische silhouet en zijn lichtgevende bloemen een prachtige achtergrond vormen voor vaste planten die aan het einde van de zomer zijn uitgebloeid. Het loof combineert mooi met de roze en blauwe 'sterren' van asters. Deze majestueuze plant vormt ook een mooi solitair exemplaar wanneer hij in een grote pot op het terras wordt geplant.
De Cimicifuga racemosa werd door de inheemse volkeren van Noord-Amerika gebruikt om bevallingen te vergemakkelijken en menstruatieklachten te bestrijden. Recent onderzoek heeft aangetoond dat het een stof met een oestrogene werking bevat. Momenteel is het opgenomen in diverse fytotherapeutische preparaten die onder andere worden gebruikt om overgangsklachten te bestrijden.
{$dispatch("open-modal-content", "#customer-report");}, text: "Please login to report the error." })' class="flex justify-end items-center gap-1 mt-8 mb-12 text-sm cursor-pointer" > Een fout in de inhoud van deze pagina melden
Actaea racemosa - Zwarte zilverkaars in beeld...
Bloei
Blad
Groeiplaats
Botanisch
Actaea
racemosa
Ranunculaceae
Zwarte zilverkaars , Zilverkaars , Zwarte Amerikaanse slangenwortel , Zwartkaars
Cimicifuga racemosa
Noord-Amerika
Andere Zilverkaars - Cimicifuga/Actaea
Alles bekijken →Aanplant en verzorging
Wanneer planten?
Voor welke locatie?
Behandelingen
Dit artikel heeft nog geen beoordeling ontvangen; deel uw ervaring als eerste
Hebt u niet gevonden wat u zocht?
Winterhardheid is de laagste wintertemperatuur die een plant kan verdragen zonder ernstige schade op te lopen of zelfs te sterven. Deze winterhardheid wordt echter beïnvloed door de standplaats (beschutte plek, zoals een patio), bescherming (winterhoes) en grondsoort (winterhardheid wordt verbeterd door goed doorlatende grond).