Salvia uliginosa African Skies - Moerassalie

 De Salvia uliginosa ‘African Skies’, ook wel moerassalie of uligineuze salie genoemd, onderscheidt zich door zijn soepele en sterk vertakte stengels, die in de nazomer bedekt zijn met kleine bloemen in een bijzonder zuiver hemelsblauw. Deze luchtige, grote vaste plant trekt bijen en vlinders aan tot de eerste vorst. Ze is waardevol om een grote border op verse, vochthoudende grond tot leven te brengen of om de oevers van een vijver te begroenen in een niet al te koud klimaat. Let wel op haar uitlopervormende karakter.

Deze salie behoort tot de Lipbloemenfamilie (Lamiaceae). De naam African Skies wordt in de handel gebruikt voor de soort Salvia uliginosa, maar duidt geen cultivar aan waarvan de eigen kenmerken daadwerkelijk zijn vastgesteld. Het is een kruidachtige vaste plant: alle bovengrondse delen sterven in de winter af en de wortelstok vormt in het voorjaar nieuwe scheuten. Ze loopt vrij laat weer uit, soms pas in mei. De botanische soort Salvia uliginosa groeit van nature in moerassige graslanden en andere vochtige biotopen van Zuid- en Zuidoost-Brazilië tot in Noord-Argentinië. Het epitheton uliginosa is afgeleid van een Latijns woord dat moerassige terreinen aanduidt. De plant heeft een rhizomateuze wortelstok waaruit talrijke rechtopstaande, fijne, vierkantige en vertakte stengels ontspringen. Op volle leeftijd bereikt de plant 1,30 tot 1,60 m hoogte bij 80 tot 90 cm breedte. In vochtige grond verspreiden de wortelstokken zich snel en kan de pol zich veel verder uitbreiden. In vochtige grond winnen de wortelstokken terrein en kan de pol zich veel breder uitstrekken. De bladeren, die paarsgewijs aan de stengels staan, zijn smal, lancetvormig en grof getand. Ze zijn 5 tot 10 cm lang, middengroen, licht kleverig en verspreiden een aromatische geur wanneer je ze tussen de vingers wrijft. De bloei vindt plaats van augustus tot oktober, soms zelfs tot november als de herfst zacht is. De uiteinden van de takken dragen korte aren met lipbloemen van 1,5 tot 2 cm lang, in een stralend azuurblauw, met een witachtige keel en fijne markeringen die insecten naar de nectar leiden. De winterhardheid van deze variëteit bedraagt –12 °C wanneer de wortelstok goed is gevestigd en beschermd wordt door een mulchlaag.

Omdat deze salie de neiging heeft zich in vochtige grond uit te breiden, kun je haar het beste combineren met grote, robuuste vaste planten die haar het hoofd kunnen bieden. Haar wolkerige blauwe bloei past prachtig bij het purperroze van de Eupatorium maculatum ‘Atropurpureum’, het dieproze van de Filipendula rubra ‘Venusta’, het bordeauxrood van de Persicaria amplexicaulis ‘Blackfield’ en het violet van de Vernonia crinita ‘Mammuth’. Ze houden allemaal van de zon en staan graag in de buurt van water. Hun krachtige groei en late bloei vormen samen een natuurlijk en kleurrijk geheel op een plek waar de planten zich vrij kunnen ontwikkelen.