Papaver orientale Place Pigalle - Oosterse papaver

De Papaver orientale 'Place Pigalle' is een originele variëteit van de oosterse papaver, goed herkenbaar aan zijn korte, stevige stengels en zijn enkelvoudige tweekleurige bloemen die wit zijn met een rode rand. Het ingesneden, donkergroene blad met een licht blauwachtige tint is ook decoratief en biedt een donkere groene achtergrond die de bloemen mooi laat uitkomen. Een vaste gast in het kloostertuin, is de oosterse papaver een winterharde vaste plant die zeer gemakkelijk te telen is in alle goede, diepe gronden, op een zonnige plek.

De Papaver is een lid van de Papaverfamilie (Papaveraceae), die 42 geslachten en 775 soorten telt. De Oosterse papaver, of Turkse papaver, is een vaste plant afkomstig uit Klein-Azië, die aan het begin van de 18e eeuw in Frankrijk werd geïntroduceerd. De botanische soort komt voor van de Kaukasus tot Iran, via Turkije, waar hij vaste pollen vormt waarvan het bovengrondse deel in de winter afsterft, om in het voorjaar weer op te komen. Elke plant ontwikkelt enkele behaarde stengels, die ontspringen uit een compacte pol van ingesneden bladeren en elk een enkele bloem dragen. Met een diameter van 10 tot 15 cm bestaat de bloem uit 4 tot 6 bloembladen, meestal rood van kleur, maar soms ook wit, oranje of lavendelkleurig. De bloei begint eind mei en wordt in juli onderbroken door de hitte die in deze streken heerst.
De Papaver orientale 'Place Pigalle' is een Nederlandse veredeling die deel uitmaakt van een mooi gedoopte reeks genaamd "Parisienne". Het is een compacte variëteit die pollen vormt van 45 cm hoog (in bloei) en 35 cm breed. De bladeren zijn 15 tot 20 cm lang, ingesneden en behaard, met een zeer decoratieve groen-blauwachtige kleur. Ze vormen een dichte rozet, waaruit vanaf juni tot en met juli stevige bloemstengels van ongeveer veertig centimeter omhoog schieten, aan het uiteinde waarvan een enkele bloem zich ontwikkelt. De enkelvoudige bloem meet meestal 12 cm in diameter en valt goed op in de border. De witte bloembladen aan de basis en het midden gaan over in rood in het bovenste deel. Wanneer de bloem volledig opengaat, onthult ze een purperen hart, gevormd door de vrouwelijke en mannelijke bloemdelen, wat mooi contrasteert met de kroon. De bloemen zijn niet erg lang houdbaar, maar vernieuwen zich regelmatig, want deze variëteit is vrij rijkbloeiend. Midden in de zomer, onder invloed van de hitte, verdrogen de bladeren echter later dan bij andere variëteiten.

Deze Oosterse papaver 'Place Pigalle', met zijn half-natuurlijke, half-verfijnde uitstraling, voelt zich even thuis in een border in Engelse stijl als in een soberder pastoors­tuintje. Combineer hem met vaste planten of struiken die in het voorjaar bloeien en andere die in de zomer bloeien, hij zorgt voor de overgang tussen beide. De Euphorbe amygdaloïdes Frosted Flame, een andere compacte vaste plant, kan hem vergezellen als borderrand. Zijn wintergroene bont blad kleurt in de winter donkerroze en zijn bloei in chartreusegroene tinten strekt zich uit van maart tot mei. De Zandanjer (Dianthus arenarius) met zijn zeer fijne groene blad neemt het vanaf juli, en tot september, over met zijn prachtige gefranjerde witte bloei. En om hem te begeleiden, is een pol Lavendel 'Hidcote' perfect met zijn dichte koepel van aromatisch, wintergroen blad, bekroond met een donkerpaarse bloei waarvan iedereen de geur waardeert.