Baptisia alba var macrophylla - Valse indigo

De Baptisia alba var. macrophylla (synoniemen B. leucantha, B. lactea) is een bijzonder elegante witte schijnlupine. Deze vorm is hoger dan andere baptisia's en draagt een nog eleganter blad, dat doet denken aan grote, zilverachtig lichtgroene klaverblaadjes. In het late voorjaar verschijnen zijn slanke, elegante bloemaren, waarvan de donkere stengel een mooi contrast vormt met de kleine witte erwtenbloempjes. De robuuste wortelstok heeft even tijd nodig om zich te vestigen, maar daarna wordt de plant extreem sterk. Zet hem in de tuin in een grote bloemenborder of tussen kleine struiken.

De Baptisia alba var. macrophylla behoort tot de vlinderbloemenfamilie. Deze grootbladige vorm van de witte baptisia is afkomstig uit Missouri. Hij groeit daar van nature in graslanden, lichte bossen, open plekken, verstoorde gebieden en langs oevers. Geworteld op een sterke wortelstok bereikt deze struikachtige vaste plant meestal een hoogte van 1,50 m bij een breedte van 90 cm tot 1 m. De groei is aanvankelijk erg traag, omdat het wortelgestel zich eerst goed moet vestigen voordat de plant echt gaat groeien. Het is niet ongewoon dat er in de eerste 2-3 jaar van de teelt slechts één tot drie stengels, laat in het voorjaar, uit de grond komen. Het blad bestaat uit drietallige blaadjes met ovale deelblaadjes die elk tot 7,5 cm lang kunnen worden. Ze zijn lichtgroen van kleur en bedekt met een fijne beharing die ze een blauwachtige, zilveren glans geeft. Het blad is bladverliezend en dus afwezig in de winter. De bloei vindt plaats tussen eind mei en begin juli in ons gematigde klimaat. Deze verschijnt in de vorm van hoge bloeiwijzen die ruim boven het blad uitsteken. De stevige bloemstengels dragen aan hun top bloemaren die wel 30 cm lang kunnen worden. De witte bloemen, die lijken op die van lupines maar kleiner zijn, staan vrij los op de aar. De bloemen maken plaats voor opgeblazen peulen van ongeveer 4 cm lang. Ze worden bij rijpheid zeer donkerbruin en zijn vrij decoratief in droogboeketten. De witte schijnindigo trekt en herbergt tal van insecten: hommels worden door de bloemen aangetrokken en zijn de belangrijkste bestuivers van deze plant. Het blad biedt onderdak aan de rupsen van bepaalde vlinders. Net als alle vlinderbloemigen draagt deze baptisia bij aan de verrijking van de bodem waarin hij groeit. Hij is in staat om zich te ontwikkelen en rijkelijk te bloeien op arme grond. Een te vruchtbare bodem bevordert de aanmaak van stengels en blad ten koste van de bloei.

De baptisia's zijn nauwe verwanten van de lupines, die in Europa veel bekender en gebruikelijker zijn. Maar ze zijn meer doorlevend, veel minder veeleisend wat vocht betreft en hebben een veel minder stijve, oneindig natuurlijkere uitstraling. Als echte alles-in-één plant vindt de witte schijnindigo zijn plek in een landelijke tuin, een tuin zonder beregening of in natuurlijke zones. Hij is ook erg nuttig om een verstoord stuk grond op te fleuren, zoals vaak rond een nieuwbouwhuis het geval is. Zijn kale, met vruchten beladen stengels vormen een interessante, blijvende structuur in de winter. Hij is prachtig in gezelschap van andere baptisia's in een andere kleur, Indigofera gerardiana, of siergrassen (Panicum). Hij combineert ook goed met purperen leeuwenbekjes of met hybride toortsen.

De Nederlandse naam 'Schijnindigo' komt van het gebruik dat sommige inheemse Amerikaanse volkeren maakten van deze verfplanten. Ze leveren namelijk kleurpigmenten die vergelijkbaar zijn met die van echte indigo's (uit het geslacht Indigofera), maar van mindere kwaliteit.