Passiflora Fata Confetto - Passiebloem

De Passiebloem 'Fata Confetto' is een hybride variëteit die gewaardeerd wordt om zowel de schoonheid van haar bloemen als de smaak van haar vruchten. Ze behoort ook tot de meest winterharde fruitdragende soorten. Ze stamt af van Passiflora x incarnata en biedt grote, geurige, paarse bloemen, gevolgd door ronde vruchten die bij rijping geeloranje kleuren en smaakvoller zijn dan de soort, met een zoetere smaak en een lichte zuurgraad. De passiebloem heeft om goed te groeien een goed gedraineerde grond nodig, niet te droog, warmte in de zomer om te bloeien en een niet te natte bodem in de winter.

De meeste passiebloemen komen oorspronkelijk uit de tropische gebieden van Zuid-Amerika en behoren tot de grote familie van de Passifloraceae, die 400 soorten en vele spontane of gekweekte hybriden telt. De Passiflora incarnata is een wilde soort die afkomstig is uit het zuidoosten van de Verenigde Staten en Mexico. De variëteit 'Fata Confetto' is een creatie uit 2006 van de Italiaan Maurizio Vecchia; het is een hybride tussen Passiflora 'Guglielmo Betto' en Passiflora cincinnata 'Dark Pollen'.

De Passiebloem 'Fata Confetto' heeft een vaste wortelstok die elk voorjaar nieuwe windende stengels produceert. Het bovengrondse deel verdwijnt volledig in de winter. De goed vertakte stengels hechten zich met behulp van ranken aan hun steun vast en kunnen in één seizoen 3 meter hoogte bereiken. Ze verdwijnen bij de eerste echte vorst. Ze zijn bezet met onbehaarde bladeren, 8-12 cm lang en 7-11 cm breed, verdeeld in 3 elliptische, lancetvormige, dikke lobben met een getande rand, van een middelgroene kleur aan de bovenkant, met lichtgele nerven. De bloei strekt zich uit van juni tot oktober onder gunstige omstandigheden. Elke stengel draagt 5 tot 10 bloemen van 8 cm diameter, die vrij kort leven maar voortdurend worden vernieuwd. De aangenaam geurende bloemen bestaan uit crèmewit-groenachtige tepalen. De filamenten van de corona, mooi gekruld, zijn paars met witte strepen. Het hart van de bloem wordt ingenomen door 5 gestreepte meeldraden met gele helmknoppen en 3 eveneens gestreepte, lila stijlen, die aan de basis zijn vergroeid. De ongewone vorm van de bloem verandert: de bloembladen en kelkbladen krullen terug, terwijl de krans van filamenten zich eerst vouwt en dan weer opricht, om zelfbestuiving te voorkomen. Na bestuiving maken de bloemen plaats voor eetbare, eivormige vruchten van 5 cm lang. Het doorzichtige vruchtvlees is zoet, smaakvol en aromatisch.

Deze Passiebloem heeft een wortelstok die winterhard is tot -12°C, na 2 of 3 jaar teelt. Het is erg belangrijk om de wortelstok de eerste twee winters te beschermen tegen kou en vocht. Ze doet het goed in alle warmere en Atlantische streken en waagt zich ook naar beschutte tuinen in het binnenland. Ze wordt gebruikt om muren, hekken, draadgaas, portieken en treillage (rasterwerk) te bekleden. Als je haar combineert met een wintergroene of winterbloeiende klimplant, verleng je het decor het hele jaar door. Denk bijvoorbeeld aan een Clematis cirrhosa. Plant haar tegen een haag; ze versiert deze in de zomer met haar bloemen en vruchten. Ze is ook zeer gewild in de veranda, waar ze zeer koude winters zonder schade doorstaat.