Clematis alpina Ocean Pearl - Alpenbosrank

De Clematis alpina 'Ocean Pearl' is een bijzondere variëteit van de alpenclematis, uitzonderlijk door haar bloei in kleine, regelmatige of wat warrige pompons waarvan de kleur per bloem kan verschillen. Omringd door 4 blauwe bloemdekbladen steekt een duidelijk gevuld hart uit, dat ofwel crèmegeel, ofwel een poederig lavendelblauw is. Deze mooie nieuwkomer, nog niet wijdverspreid in Nederland, is een sterke en winterharde plant van bescheiden formaat. Ze bloeit in het vroege voorjaar en tooit zich daarna tot in de zomer met een mooie, zilverachtige en pluizige vruchtdracht. Het is een klimplant die er vaak de voorkeur aan geeft door omringende planten te groeien: ze vormt een uitstekende metgezel voor veel bloeiende struiken.

De Clematissen (Clematis) vormen een geslacht binnen de Ranonkelfamilie. Het omvat ongeveer 30 soorten vaste planten met een verhoute plantvoet en halfverhoute, groenblijvende of bladverliezende klimplanten. Ze komen voor op beide halfronden, met name in Europa, de Himalaya, China, Australië en Noord- en Midden-Amerika.

De Clematis 'Ocean Pearl' is een cultivar van de Clematis alpina (sectie Clematis Atragene), geïntroduceerd in Engeland rond 2005. Deze zaailing van de variëteit 'Frankie' is de enige in deze categorie die een zeer gevulde bloei produceert. Ze behoort tot Groep 1 (vroegbloeiende clematissen) van de Clematissen, die er 3 telt. Het is een halfverhoute, klimmende vaste plant die 2,50 m tot 3 m hoog wordt, met een spreiding van 1 m. De groepen zijn gedefinieerd op basis van de teelteisen.

De clematis 'Ocean Pearl' draagt hangende bloemen, 5-8 cm in diameter, in de bladoksels, op de scheuten van het voorgaande jaar. Ze gaan open vanaf april als het weer mild is. De tweeslachtige bloemen staan alleen. Ze hebben geen kroonbladen, maar vertonen 4 lange, spitse en puntige bloemdekbladen. In het centrum van sommige bloemen zitten talrijke bleekgele, kortere staminodiën dan de bloemdekbladen (steriele meeldraden die op kroonbladen lijken, gerangschikt als pompons), of lavendelblauwe staminodiën van wisselende grootte die de bloem een wat borstelig uiterlijk geven. De bloei wordt gevolgd door pluizige, decoratieve, zilvergrijze vruchten. De bladeren, in een vrij licht groen, soms tegenoverstaand, soms verspreid, kaal, zijn enkelvoudig en drielobbig, met een onregelmatig ingesneden rand. Deze clematis hecht zich aan de steun of de gastplant met behulp van bladstelen die zijn omgevormd tot ranken.

De lavendelkleurige pompons van deze clematis combineren prachtig met gele, witte of roze bloei en met purper blad. Omdat ze graag door struiken slingert, kun je haar bijvoorbeeld planten bij een gele pomponstruik (Kerria japonica), een Spiraea vanhouttei, een sierkers met roze bloemen of een sierappel. Ze zal met enthousiasme door het purperen loof van een pruikenboom 'Royal Purple' (Cotinus), een purperen hazelaar of een sierlijke zwarte vlier 'Black Lace' groeien.

De naam "clematis" komt van het Griekse "klema" = wijnstokloot, omdat haar oude stengels hetzelfde verhoute en gedraaide uiterlijk hebben met kurkachtige schilfers. Een half dozijn wilde clematissoorten groeit in Europa (afgezien van de in tuinen gekweekte). Daaronder de alpenclematis (of alpenclematis), en de bosrank (Clematis vitalba), waarvan de verse bladeren sterk huidirriterend zijn: bij eenvoudig contact of door ze te kneuzen kunnen "brandwonden" op de huid verschijnen. Vroeger wreven professionele bedelaars de bosrank ("bedelaarskruid") over hun wonden om oppervlakkige en uitgebreide zweren te creëren, met als doel donateurs medelijden op te wekken.