Danae racemosa - Alexandrijnse laurier

De Alexandrijnse laurier, in het Latijn Danae racemosa, soms ook wel Muisdoorn genoemd, is een vaste plant met een struikachtige groei die verwant is aan de Stekelige muisdoorn (Ruscus aculeatus) en er visueel sterk op lijkt. Met een grotere ontwikkeling, grotere schijnbladeren en een soepelere groeiwijze is deze plant echter sierlijker. Zijn silhouet dat aan heilige bamboe doet denken, zijn mooie rode bessen en zijn groenblijvende loof brengen weelderigheid in de tuin, zelfs in de winter. Ongevoelig voor kou en droogte en op zijn gemak op schaduwrijke plekken, is de Alexandrijnse laurier opvallend geschikt voor zones die moeilijk te beplanten zijn. Zijn bebladerde twijgen zijn geliefd in de bloemsierkunst.

De Danae racemosa behoort tot de aspergefamilie (Asparagaceae) en is de enige soort binnen het geslacht Danae. Het is een soort die oorspronkelijk uit het noorden van Syrië, Turkije en het noordwesten van het oude Perzië (Iran) komt. In de natuur groeit hij in de ondergroei van bossen. De groei van deze struikachtige plant is langzaam en zijn volwassen maat bereikt gemiddeld 90 cm in alle richtingen, afhankelijk van de groeiomstandigheden. De wortelstok heeft knoestige wortelstokken die zich weinig uitbreiden.
De Muisdoorn heeft een zeer soepele, bossige groeiwijze, ondersteund door sierlijk overhangende stengels. Zijn jonge voorjaarsscheuten die uit de grond komen, doen een beetje denken aan kleine asperges. Wat eruitziet als leerachtige, glanzende bladeren zijn in werkelijkheid cladodiën: afgeplatte stengels die dezelfde bladgroen-functie vervullen als bladeren. Ze zijn lancetvormig, kunnen tot 10 cm lang worden en blijven de hele winter mooi groen, zelfs bij strenge vorst. De bloei vindt plaats in juni-juli in ons gematigde klimaat. De heel kleine groengele tot geelgroene bloempjes verschijnen in trossen aan het uiteinde van de stengels. De vrucht is een klein, rond besje van 0,5 cm diameter dat tijdens het rijpen geleidelijk van groen naar felrood verkleurt. Deze vruchting blijft de hele winter aanwezig, tenzij de vogels ervan komen smullen.

De Alexandrijnse laurier voelt zich thuis in de schaduw of halfschaduw, in elke goed gedraineerde grond. Hij gedijt in de ondergroei van bossen, weg van de brandende zonnestralen. Eenmaal goed geworteld vraagt de plant geen speciaal onderhoud. Het is een struik die in elke tuin thuishoort om een te donkere hoek op te fleuren, onder een niet te dicht beplant vak met bomen of struiken om de voet ervan te bedekken. Zijn uitstraling die aan Nandina doet denken, combineert mooi met lelies en gebroken hartjes; zijn glanzend groene loof laat de delicate tinten van Fuchsia magellanica en akeleien mooi uitkomen. In beschaduwde tuinen op warme, beschutte standplaatsen combineert u hem met acanthus en maagdenpalm. In de winter kunt u met zijn takken prachtige bloemstukken samenstellen voor in huis, bijvoorbeeld met amaryllissen.