Alchornea davidii

De Alchornea davidii zorgde voor een sensatie bij zijn presentatie in Saint-Jean-de-Beauregard in het voorjaar van 2017: deze vreemde neef van de wolfsmelk, die zeer weinig vertakt is, valt op door jonge scheuten in een fel fuchsia-roze die van verre zichtbaar zijn, een jeugdig blad in roze tot zalmkleurige tinten dat zich ontvouwt tot grote, zacht geel-zalmkleurige bladeren die in de zomer groen worden, en vervolgens een prachtige herfstkleur. Hoewel hij oorspronkelijk uit de subtropische gebieden van China komt, kan hij toch onze winters verdragen. Deze verrassende struik in feestkleding, die kalkhoudende grond goed verdraagt, zou het op veel plekken in Nederland goed moeten doen.

De Alchornea davidii (synoniem Acalypha silvestrii) komt oorspronkelijk uit Centraal- en Oost-China en is een bladverliezende struik die behoort tot de grote wolfsmelkfamilie. In de natuur komt hij voor in valleien, op hellingen niet ver van waterlopen en in loofbossen. De meeste soorten van het geslacht Alchornea komen uit Afrika en verdragen geen vorst. Deze struik verliest zijn blad in de winter, verdraagt kortstondig temperaturen tot -20°C en loopt dan weer uit vanuit de wortelstok. Hij groeit in elke niet te droge, goed doorlatende en voldoende diepe grond.

Deze struik heeft een gemiddeld snelle groei en zal in ons klimaat zelden meer dan 2 meter hoog worden met een breedte van ongeveer 1 meter op volwassen leeftijd. Zijn groeiwijze is opgaand en smal, ondersteund door enkele stijve, weinig vertakte takken. Zijn wortelstok is licht uitlopend, waardoor hij zich in de loop der tijd in de breedte kan uitbreiden. De stam en de jonge twijgen zijn licht berijpt en hebben een bruine tot grijze kleur. In het voorjaar dragen de twijgen felroze bladknoppen. Deze ontvouwen zich tot hartvormige bladeren met een papierachtige textuur, 8-15 cm lang en 7-14 cm breed. De onderkant van het blad is behaard. Hun kleur is een zacht zalmroze die snel verkleurt naar zacht geel en dan naar fris groen, voordat ze in de herfst oranje en rode tinten aannemen. De kleur van het jonge blad varieert afhankelijk van de blootstelling aan de zon, maar ook van het contrast tussen dag- en nachttemperaturen. De bloei vindt kort na het verschijnen van het nieuwe blad plaats, in april-mei, in de bladoksels langs de twijgen. Het zijn kleine trossen bloemen die ofwel mannelijk, ofwel vrouwelijk zijn, en die op verschillende plaatsen aan deze tweehuizige plant zitten. De rode bloemknoppen openen zich tot vrij onopvallende bloemen zonder kroonbladen, met groenachtige schutbladen en rode meeldraden of rode stampers, afhankelijk van het geslacht van de bloem. De vrouwelijke bloeiwijzen zijn iets beter ontwikkeld dan de mannelijke.

Deze struik biedt fascinerende voorjaarskleuren die zeldzaam zijn in onze Europese tuinen. Zijn winterhardheid en aanpassingsvermogen maken hem geschikt voor een mooie carrière als solitair in het midden van een gazon, of nog beter, gemengd met witbloeiende voorjaarsstruiken zoals bijvoorbeeld witte spiraea's of krentenbomen. Hij vormt ook een zeer mooie combinatie met een kleine zomerbloeiende clematis die zijn wat stijve vorm in het voorjaar zal opvullen en zijn takken in de zomer zal laten bloeien. Liefhebbers van roze en zalmkleurig blad zullen ook de Toona sinensis 'Flamingo' en de Acer pseudoplatanus 'Brilliantissimum' waarderen, waarmee hij gecombineerd kan worden in een vochthoudende bodem.