Nerium oleander Scarlet Beauty - Rozenlaurier

De Nerium oleander 'Scarlet Beauty' is een variëteit van de oleander met een fluweelachtige, dieprode bloei die je niet over het hoofd ziet. Het is een variëteit met een goede groeikracht, die bijzonder goed tegen droogte kan. De enkelvoudige, lichtgeurende bloemen komen onafgebroken van juni tot oktober uit. Ze zijn gegroepeerd in trossen aan het uiteinde van de twijgen en worden geaccentueerd door een elegant, donkergroen blad dat ook in de winter aantrekkelijk is. Deze groenblijvende heester is gemakkelijk te kweken in elke goed doorlatende grond. De teelt in de vollegrond is echter alleen weggelegd voor streken waar strenge vorst zeldzaam is.

De vele oleandercultivars die op de markt zijn, zijn meestal hybriden tussen de Nerium oleander subsp. oleander, die inheems is rond de Middellandse Zee, en de zeer geurige Nerium oleander subsp. indicum, die voorkomt van Iran tot China. Hun bloemen zijn enkel, halfgevuld of zelfs gevuld en vertonen een bijna oneindig scala aan tinten, van wit tot roze, geel en zalm, rood en zelfs mauve. Alleen de kleur blauw ontbreekt.

De Nerium oleander 'Scarlet Beauty' wordt soms als synoniem gegeven voor 'Emile Sahut'; deze twee cultivars vertonen inderdaad veel overeenkomsten. Het is een groenblijvende heester uit de Hondskruidenfamilie (Apocynaceae). Hij vormt van nature een dichte, bossige struik met meerdere stengels en een over het algemeen ronde vorm. Hij is krachtig en bereikt op volwassen leeftijd ongeveer 3 m hoogte bij 2 m breedte, en zijn groei is snel. Zijn soepele twijgen, bedekt met een groene en later grijze schors, dragen lange, groenblijvende, dikke en leerachtige bladeren met een enigszins asachtig groene kleur en een lichtere onderkant. Ze zijn 10 tot 15 cm lang en 2-3 cm breed. Bij extreme droogte verliest de oleander een deel van zijn bladeren, de oudste, die zich aan de basis van de stengels bevinden. De bloei begint in juni. Hij bloeit sporadisch door gedurende de hele zomer. Als de grond niet te veel uitdroogt, bloeit hij ononderbroken door tot in september. De bloemen bestaan uit een buis die zich opent in 5 bloembladen van een donkerrood, fijn omrand met zwartachtig rood. Ze staan naast smalle, kegelvormige bloemknoppen van donkerrode kleur en zijn verenigd in schermvormige trossen, voornamelijk aan het uiteinde van één- of tweejarige twijgen. Deze nectarrijke en bijenvriendelijke bloei wordt gevolgd door de vorming van lange roodachtige peulen die bij rijpheid openspringen en een veelheid aan kleine zaden met een bosje witte haren vrijgeven, die door de wind worden verspreid. Let op: snoei de oleander niet te rigoureus: alleen stengels die een bepaalde lengte hebben bereikt, dragen bloemen!

Symbool van weerstand en overvloed, is de Nerium oleander 'Scarlet Beauty' een uitstekende haagplant voor aan de kust, maar ook een prachtige solitair voor een warme standplaats. Winterhard tot -6/-8°C eenmaal goed gevestigd, groeit hij zonder problemen in elke goed doorlatende grond. Je kunt hem als haag gebruiken, door hem regelmatig te snoeien, in combinatie met andere groenblijvende heesters zoals de sneeuwbal (Viburnum tinus), een Photinia 'Carré Rouge', mirte, een Pittosporum tobira en een Phillyrea angustifolia 'Green Up'. In een mild klimaat kan hij als kleine boom worden opgekweekt, door vanaf het begin de mooiste stengel te selecteren en deze op 1,50 m of 2 m hoogte te laten vertakken. Op deze manier verkregen exemplaren zijn bijzonder sierlijk, maar vragen een zeer zachte winter die niet het risico met zich meebrengt dat ze tot op de grond worden teruggezet. Op het terras zal deze schitterende oleander trots staan in een grote pot. Deze teeltwijze maakt het mogelijk om de heester in koude streken op een zeer lichte, koele maar vorstvrije plek te overwinteren.

De naam van het geslacht, Nerium, zou afkomstig zijn van zijn oude Griekse naam, Nerion, afgeleid van Nereus, een zeegod uit de Griekse mythologie. Een andere interpretatie verbindt Nerium met neros, wat vochtig betekent in het Grieks. Het element vloeistof, dat in beide interpretaties onderliggend is, wordt waarschijnlijk verklaard door het feit dat de wilde oleander nooit ver van water groeit. Zijn lange wortels hechten zich diep in de grond om daar koelte te vinden, zelfs op de flanken van kloven of in de bedding van uitgedroogde rivieren. Een bewijs van zijn ongelooflijke droogteresistentie: in droge streken zoals de Negev in Israël of het zuiden van het Anti-Atlasgebergte in Marokko is de Nerium oleander een van de weinige heesters, samen met de acacia en de retama (een soort brem), die de woestijn aankan, verankerd in de wanden van ravijnen.