Quercus cerris - Moseik

De Quercus cerris, beter bekend als de Moseik, is een prachtige parkboom die zijn naam misschien dankt aan zijn zeer variabele, zelfs lichtelijk ongeregelde groeiwijze, maar zeker aan de borstelige en donzige versiering die de beker bedekt waarin elk van zijn lange eikels rust. Of je hem nu in verschillende regio's Lombardijse eik, Bourgondische eik of Doucier noemt, het is een soort met snelle groei die zich goed aanpast aan kalkhoudende gronden. Het laatste voordeel van deze bijzondere eik is zijn bijna marcescerende blad, dat zelfs als het droog is lang aan de twijgen blijft hangen.

De moseik behoort tot de familie van de napjesdragers (Fagaceae). Hij is oorspronkelijk afkomstig uit Zuidoost-Europa en verspreid van het Balkanschiereiland tot aan de westelijke oever van de Zwarte Zee en tot in Midden-Europa. Het is een soort voor een warm gematigd klimaat, die van kalkhoudende grond houdt maar langdurige droogte niet verdraagt.

Deze boom, met snelle groei, bereikt gemiddeld 20 meter hoogte en 10-12 meter breedte, maar heeft een zeer variabele groeiwijze, meer of minder uitgespreid en onregelmatig. Deze eik ontwikkelt een kroon met een brede, kegelvormige vorm die in de loop der tijd ronder wordt. Het is niet ongewoon dat zijn hoofdgesteltak omhoog groeit en doorloopt tot de top, waarbij hij de stam overneemt en zich vertakt in robuuste takken die de kroon zullen vormen. De stam is bedekt met een ruwe, gegroefde schors, die in lange platen is gebroken. De jonge twijgen zijn bedekt met een grijzige, viltige dons. In het voorjaar verschijnen donzige knoppen met schijnblaadjes die mosachtig aandoen. Ze ontvouwen zich tot leerachtige, ruwe bladeren, donkergroen van kleur, met een variabele vorm, met 4 tot 9 paar lobben, die meer of minder diep zijn. In het najaar verkleurt het blad naar geelbruin en blijft lang aan de twijgen hangen voordat het valt. De bloei in mei, geel van kleur, is vrij onopvallend. Deze eik is te herkennen aan het eigenaardige uiterlijk van zijn vruchten: de meeste eikels zijn omhuld door een halfronde nap die dicht bedekt is met lange, gekrulde schubben die naar achteren krullen en bedekt zijn met een grijze vacht. De grote, langwerpige eikels zijn 2,5 tot 4 cm lang en 2 cm breed. Ze staan alleen of in groepjes van 2 tot 4, oranje van kleur aan de basis en bruingroen aan hun uiteinde. Deze soort is vrij gevoelig voor vorst, die zijn schors kan doen barsten, maar het blad is ongevoelig voor valse meeldauw. Het wortelstelsel van deze eik is diep en krachtig, van het penworteltype, wat zorgt voor een stevige en duurzame verankering in de diepe grond waar hij van houdt.

De moseik is een tolerante boomsoort die zich aanpast aan de meeste van onze streken, mits hij in voldoende diepe en niet te droge grond wordt geplant. Winterhard, tot laat in het seizoen in blad en perfect bestand tegen snoei, beschermt hij tegen de wind, ook in tuinen aan de kust die hij waardeert. Je kunt hem solitair planten of op een rij, in een bosje, of in een grote haag samen met de steeneik Quercus ilex, de Portugese laurier Prunus lusitanica of grote Glansmispels. Houd rekening met de ruimte voor deze eik met zijn royale afmetingen.