Prunus lusitanica - Portugese laurier

De Portugese laurier, in het Latijn Prunus lusitanica, vormt een grote struik of kleine boom met een kegelvormige, dichte groeiwijze, waarvan de rode twijgen een prachtig donkergroen glanzend blad dragen dat het hele jaar door decoratief is, zelfs in de winter. Eind voorjaar biedt hij bovendien het schouwspel van zijn witte, langwerpige en schuimige bloempluimen, waarvan het parfum bestuivende insecten aantrekt. Na de bloei verschijnen rode en later zwarte bessen, geliefd bij eksters en spreeuwen. De Portugese laurier laat zich probleemloos kweken in goed doorlatende, vochtige tot droge grond, zelfs kalkhoudende, en wordt vaak in een vrije of gesnoeide haag geplant, of gevormd als buxus. Minder winterhard dan zijn neef de laurierkers, met een tragere groei, is hij ook droogteresistent en veel decoratiever.

De Portugese laurier is een struik uit de rozenfamilie. Hij is afkomstig uit Spanje en Portugal, maar in Nederland gedijt hij goed op beschutte, zonnige standplaatsen met een gematigd klimaat. Hij heeft de voorkeur voor diepe grond en past zich aan verschillende omstandigheden aan. Zijn winterhardheid bedraagt tot -15°C zodra hij goed is ingeworteld in goed doorlatende grond.

Met een hoogte van 6-8 meter vertoont hij een langzame tot zeer langzame groei. Zijn groeiwijze is struikvormig wanneer hij jong is, maar neemt in de loop der jaren de vorm aan van een kleine boom. Zijn jonge twijgen zijn roodachtig van kleur. Ze dragen wintergroene bladeren, ovaal, getand, 6 tot 12 cm lang, van een glanzend donkergroen. In mei-juni, afhankelijk van het klimaat, produceert hij witte bloemen met een oranje hart, komvormig, 1,5 cm in doorsnede, geurend, nectarrijk en bijvriendelijk, verenigd in smalle, hangende trossen van 12 tot 15 cm lang. De vruchten bestaan uit kleine ovale bessen van 8 mm, eerst groen dan rood, die donkerpaars en vervolgens zwart worden, zeer giftig voor mensen bij inname, maar zeer geliefd bij bepaalde vogels zoals eksters en spreeuwen.

De Portugese laurier vraagt om diepe, losse grond, vooral in warmere regio's. Zijn winterhardheid is beter in lichte gronden die in de winter geen overtollig water vasthouden. Hij wordt vaak gebruikt in wintergroene windschermen, gesnoeid of niet, in combinatie met Photinia serratifolia of Red Robin, Eleagnus ebbingei, sneeuwbal, Cotoneaster lacteus, laurier (in mild klimaat), steeneik, aardbeiboom en Mexicaanse sinaasappelbloesem. Hij kan ook solitair worden geplaatst en als buxus worden gevormd.

Advies: Snoei niet aan het begin van het seizoen om optimaal van de bloei te genieten.