Haverwortel

De Gewone schorseneer, in het Latijn Tragopogon porrifolius, is een tweejarige plant die wordt geteeld voor zijn geelwitte wortel. Het behoort tot de vergeten groenten, omdat zijn neefje de zwarte schorseneer hem heeft verdrongen in de groenteteelt. De wortel van de gewone schorseneer is ongeveer 20 cm lang. Het witte vruchtvlees heeft een lichtzoete smaak en is heerlijk gekookt, gratiné, in plakjes met mayonaise, in een bechamelsaus of als bijgerecht bij vlees of vis. Je plant hem in het voorjaar voor een oogst van oktober tot april.

De Gewone schorseneer behoort tot de familie van de Asteraceae. Hij is bijna een zeldzaamheid geworden in de moestuin, ten gunste van de Zwarte schorseneer, en is moeilijk te vinden op de markt, omdat de teelt nu vooral bestemd is voor de productie van conserven of diepvriesproducten. De plant kan een hoogte van 1 m bereiken. De bladeren lijken op die van prei. De bloei bestaat uit vrij onopvallende, paarse bloemhoofdjes. Elk hoofdje wordt omgeven door 5 tot 12 lange, groenachtige schutbladeren.

Het is een groente met een lichtzoete smaak, die een beetje doet denken aan die van artisjok, en die je daarom met plezier in de tuin zult telen om hem vers geoogst te kunnen proeven. Hij kan op veel manieren worden klaargemaakt: kinderen vinden hem meestal lekker met bechamelsaus, maar je kunt hem ook prima koud eten, met een saus op basis van crème fraîche. De jonge bladeren zijn ook eetbaar; ze zijn heerlijk vers in een salade.

Schorseneer is een zeer goede bron van vezels en mineralen, het bevat inuline (een niet-verteerbare suiker) en heeft een lage calorische waarde.

In de tuin gedijt schorseneer op een zonnige plek in een vrij rijke, vochtige, diepe en goed losgemaakte bodem.

Oogst: deze vindt plaats 5 tot 7 maanden na het zaaien, naar behoefte (ze blijven goed in de grond) door ze met een spade uit te graven.

Bewaring: Schorseneren zijn enkele dagen houdbaar op een koele plek, verpakt in keukenpapier. Ze kunnen worden ingevroren na een paar minuten blancheren in kokend water. Ze zijn ook enkele maanden houdbaar in een kelder, begraven in zand.

De tip van de tuinier: voer regelmatig schoffelbeurten uit en knip de bloemstengels weg zodra ze verschijnen.