Witte ui Zeer vroege witte van Vaugirard

De Zeer Vroege Witte Ui van Vaugirard vormt mooie, parelmoerwitte bollen die goed rond en volumineus zijn. Hij is zeer winterhard en past zich perfect aan aan streken met koude winters. Hij is ideaal voor zaaien in de late zomer voor een oogst in het vroege voorjaar van het volgende jaar. Hij wordt jong gegeten en zijn milde smaak maakt hem bijzonder geschikt voor marinades en confits. Hij is uitstekend in salades of in roerbakschotels met groenten.
Zaaien van augustus tot september wordt geoogst van april tot juni en zaaien in februari tot april kan worden genoten van mei tot juli.

De ui is een plant die wordt gekweekt als groente en als kruiderij. Hij wordt zowel rauw, gekookt als gemarineerd gegeten. Je vindt hem terug in salades, soepen, uientaarten of als compote bij kaas of vleeswaren. De ui is een tweejarige kruidachtige plant met cilindrische en holle stengels en een bloemstengel. Het is de vlezige bol die wordt gegeten, soms ook de stengels op de manier van bieslook. Bij uitbreiding spreekt men van ui voor alle bloembollen. Aan het einde van het tweede jaar produceert hij een bloei in schermen die het zaad zal vormen. Sommige variëteiten produceren geen bloemen, maar luchtdbollen.

Er bestaan ongeveer 900 soorten uien die gewoonlijk worden gecategoriseerd op kleur: wit, geel, rood, roze of groen. De ui is afkomstig uit Centraal-Azië waar hij al meer dan 6000 jaar wordt gegeten. Zijn aanwezigheid is ook aangetoond in de graven van farao's als proviand. Zijn therapeutische en smaakvolle eigenschappen werden daar al erkend. De Romeinen introduceerden veel later de ui in heel West-Europa. Opmerkelijk is ook dat Christoffel Columbus hem introduceerde in Amerika tijdens zijn tweede reis.

Deze groente, rijk aan zwavelverbindingen, doet ons tranen zodra we hem snijden. Het zijn dezezelfde verbindingen die verantwoordelijk zijn voor zijn bloedsuikerverlagende eigenschappen. Onder andere eigenschappen staat de ui bekend om het verlagen van het cholesterolgehalte in het bloed en het verlagen van de bloeddruk. Rijk aan vitamines A, B, C en mineralen, is hij vaak beter verteerbaar als hij gekookt is en krijgt hij een zoetere smaak.

De oogst: om uw 'bewaaruien' zo lang mogelijk te bewaren, is het nodig ze onder goede omstandigheden te oogsten. Zorg eerst voor twee tot drie dagen mooi weer vooruit. Uien worden geoogst wanneer de stengels volledig verdroogd zijn en op de grond liggen. Trek ze voorzichtig uit en laat ze twee tot drie dagen op de grond in de zon opdrogen tot begaanbaar. Daarna verwijdert u het overtollige gedroogde vuil door ze lichtjes af te wrijven. Voorjaarszaai wordt geoogst in juli-augustus om in het najaar en de winter te worden gegeten. Najaarszaai wordt in maart geoogst om in het voorjaar en de zomer te worden gegeten.

De bewaring: als de staat van de stengels het toelaat, kunt u een vlecht maken om de bossen op te hangen. Anders legt u uw uien op roosters op een donkere, koele, droge en luchtige plaats zodat ze niet rotten. Controleer eerst of ze geen kneuzingen hebben opgelopen om rot te voorkomen, wat uw hele oogst zou kunnen besmetten. Als de bewaarplaats te warm is, hebben uien de neiging om uit te lopen. Ze kunnen 5 tot 7 maanden worden bewaard onder goede omstandigheden. Natuurlijk kunt u uw uien ook naar behoefte vers consumeren. Ze zijn trouwens lekkerder vers. In dat geval zijn de verse bladeren ook eetbaar.

De tuiniertip: combineer uw uien met uw wortelen. Uien houden de wortelvlieg weg en wortelen temperen de aanvallen van de uienvlieg. De ui houdt van het gezelschap van bieten, aardbeien en sla. Maar hij belemmert de groei van tuinbonen, erwten en bonen.