Ui The Kelsae

Als u echt gek bent op uien, dan is dit het perfecte ras! Na meerdere keren verspenen kan de Ui The Kelsae namelijk bollen van meer dan 7 kg produceren, zo wordt gezegd, wat hem de prijs voor de grootste ui ter wereld heeft opgeleverd. Niet alle exemplaren halen dit record, maar dit ras staat bekend om het produceren van zeer grote uien. Hun schil is bleekgeel en het vruchtvlees is mooi wit met een vrij milde smaak. Om deze XXXL-maten te bereiken, moet The Kelsae in januari worden gezaaid en, na één of twee keer verspenen, in april in de vollegrond worden uitgeplant. Voor een wat normaler formaat zaait u van maart tot april. De bollen zullen dan kleiner zijn, maar wat u aan maat verliest, wint u aan smaak. U kunt hem meerdere maanden bewaren. Hij doet het erg goed in de noordelijke regio's van Nederland.

De ui is een plant die wordt gekweekt als groente en als kruiderij. Hij wordt zowel rauw, gekookt als gemarineerd gegeten. U vindt hem terug in salades, soepen, taarten of als compote bij kaas of vleeswaren. De ui is een tweejarige kruidachtige plant met cilindrische en holle stengels en een bloemstengel. Het is de vlezige bol die wordt gegeten, soms ook de stengels op de manier van bieslook. In bredere zin wordt met 'ui' ook wel verwezen naar alle bloembollen. Aan het einde van het tweede jaar produceert hij een bloeiwijze in schermen waaruit het zaad wordt gevormd. Sommige rassen produceren geen bloemen maar luchtdbollen.

Er bestaan ongeveer 900 soorten uien die gewoonlijk worden gecategoriseerd op kleur: witte, gele, rode, roze of groene. De ui komt oorspronkelijk uit Centraal-Azië, waar hij al meer dan 6000 jaar wordt gegeten. Zijn aanwezigheid is ook aangetoond in de graven van farao's als proviand. Zijn therapeutische en smaakvolle eigenschappen werden daar toen al erkend. De Romeinen introduceerden de ui veel later in heel West-Europa. Ook is het Christoffel Columbus die de ui tijdens zijn tweede reis introduceerde in Amerika.

Deze groente, rijk aan zwavelverbindingen, doet ons tranen zodra we hem snijden. Het zijn dezezelfde verbindingen die verantwoordelijk zijn voor zijn bloedsuikerverlagende eigenschappen. Naast andere eigenschappen staat de ui bekend om het verlagen van het cholesterolgehalte in het bloed en het verlagen van de bloeddruk. Rijk aan vitamine A, B, C en mineralen, is hij vaak beter verteerbaar als hij gekookt is en krijgt hij een zoetere smaak.

De oogst: om uw 'bewaaruien' zo lang mogelijk te kunnen bewaren, is het nodig ze onder goede omstandigheden te oogsten. Zorg eerst dat u twee tot drie dagen mooi weer voor de boeg heeft. Uien worden geoogst wanneer de stengels volledig verdroogd zijn en op de grond liggen. Trek ze voorzichtig uit de grond en laat ze twee tot drie dagen op de grond in de zon opdrogen tot begaanbaar. Daarna verwijdert u het overtollige gedroogde vuil door ze licht af te wrijven. Voorjaarszaaisels worden in juli-augustus geoogst om in het najaar en de winter te worden gegeten. Najaarszaaisels worden in maart geoogst om in het voorjaar en de zomer te worden gegeten.

De bewaring: als de staat van de stengels het toelaat, kunt u een vlecht maken om de bossen vervolgens op te hangen. Leg uw uien anders op roosters op een donkere, koele, droge en goed geventileerde plek, zodat ze niet gaan rotten. Controleer eerst of ze geen kneuzingen hebben opgelopen om rot te voorkomen, wat uw hele oogst zou kunnen aantasten. Als de bewaarplek te warm is, hebben uien de neiging om uit te lopen. Ze kunnen 5 tot 7 maanden worden bewaard onder goede omstandigheden. Natuurlijk kunt u uw uien ook naar behoefte vers consumeren. Ze zijn trouwens het lekkerst als ze vers zijn. In dat geval zijn de verse bladeren ook eetbaar.

De tuiniers tip: combineer uw uien met uw wortelen. Uien houden de wortelvlieg op afstand en wortelen temperen de aanvallen van de uienvlieg. De ui houdt van het gezelschap van bieten, aardbeien en sla. Maar hij belemmert de groei van tuinbonen, erwten en sperziebonen.