Ui Purplette

De Purplette-ui is een mooi ras dat je al jong kunt plukken en dat kleine, glanzende paarsrode bolletjes produceert die bij het koken lichtpaars worden. De milde smaak maakt deze ui vooral geschikt voor marinades of om rauw te eten. Deze kleine ui is ongeëvenaard om samengestelde salades op smaak en kleur te brengen. De stengels zijn eetbaar en kunnen als bosui worden gebruikt. Als je ze later oogst, bereikt de bol een diameter van 5 tot 6 cm en is hij lang houdbaar. Je zaait de Purplette-ui van augustus tot september voor een oogst van april tot juni, of van februari tot april om te oogsten van mei tot juli.

De ui is een plant die wordt gekweekt als groente en als kruiderij. Hij wordt zowel rauw, gekookt als gemarineerd gegeten. Je vindt hem terug in salades, soepen, quiches of als compote bij kaas of vleeswaren. De ui is een tweejarige kruidachtige plant met cilindrische, holle stengels en een bloemstengel. Het is de vlezige bol die wordt gegeten, soms ook de stengels, zoals bij grove bieslook. In bredere zin wordt de term 'ui' gebruikt voor alle bloembollen. Aan het einde van het tweede jaar produceert hij een bloeiwijze in schermen waaruit het zaad wordt gevormd. Sommige rassen produceren geen bloemen maar luchtdbollen.

Er bestaan ongeveer 900 soorten uien, die gewoonlijk worden gecategoriseerd op kleur: witte, gele, rode, roze of groene uien. De ui is oorspronkelijk afkomstig uit Centraal-Azië, waar hij al meer dan 6000 jaar wordt gegeten. Zijn aanwezigheid is ook aangetoond in de graven van farao's als proviand. Zijn therapeutische en smaakvolle eigenschappen werden daar al erkend. De Romeinen introduceerden de ui veel later in heel West-Europa. Ook vermeldenswaardig is dat Christoffel Columbus de ui naar Amerika bracht tijdens zijn tweede reis.

Deze groente, rijk aan zwavelverbindingen, doet je tranen wanneer je hem snijdt. Het zijn dezezelfde verbindingen die verantwoordelijk zijn voor zijn bloedsuikerverlagende eigenschappen. Onder andere eigenschappen staat de ui bekend om het verlagen van het cholesterolgehalte in het bloed en het verlagen van de bloeddruk. Rijk aan vitamine A, B, C en mineralen, is hij vaak beter verteerbaar als hij gekookt is en krijgt hij een zoetere smaak.

De oogst: om je 'bewaaruien' zo lang mogelijk te kunnen bewaren, is het nodig ze onder goede omstandigheden te oogsten. Zorg allereerst voor twee tot drie dagen mooi weer op rij. Uien worden geoogst wanneer de stengels volledig verdroogd zijn en op de grond liggen. Trek ze voorzichtig uit de grond en laat ze twee tot drie dagen op de grond in de zon opdrogen tot begaanbaar. Daarna verwijder je het overtollige gedroogde vuil door ze lichtjes af te wrijven. Voorjaarszaaisels worden in juli-augustus geoogst om in het najaar en de winter te worden gegeten. Najaarszaaisels worden in maart geoogst om in het voorjaar en de zomer te worden gegeten.

De bewaring: als de staat van de stengels het toelaat, kun je een vlecht maken en de bossen ophangen. Anders leg je je uien op rekken op een donkere, koele, droge en goed geventileerde plek, zodat ze niet rotten. Controleer eerst of ze geen kneuzingen hebben opgelopen om rot te voorkomen, wat je hele oogst zou kunnen aantasten. Als de bewaarplek te warm is, hebben uien de neiging om uit te lopen. Ze kunnen 5 tot 7 maanden worden bewaard onder goede omstandigheden. Natuurlijk kun je je uien ook naar behoefte vers consumeren. Ze zijn trouwens het lekkerst als ze vers zijn. In dat geval zijn de verse bladeren ook eetbaar.

De tuiniertip: combineer je uien met je wortelen. Uien houden de wortelvlieg op afstand en wortelen temperen de aanvallen van de uienvlieg. Uien houden van het gezelschap van bieten, aardbeien en sla. Maar ze belemmeren de groei van tuinbonen, erwten en sperziebonen.