Rode ui Rode van Abbeville

De Rode ui van Abbeville is een oud ras dat is geselecteerd en in stand gehouden door de groentetelers uit Abbeville in de Somme. Hij heeft een prachtige donkerrode schil, de afgeplatte bollen bereiken een goede maat en de hals is fijn. Hij is na de oogst goed te bewaren. Hij geeft kleur aan al je gemengde salades en wordt traditioneel gebruikt in charcuterie, zoals in bloedworst. Je zaait hem van februari tot mei om hem van augustus tot september te oogsten.

De ui is een plant die wordt geteeld als groente en als kruiderij. Hij wordt zowel rauw, gekookt als gemarineerd gegeten. Je komt hem tegen in salades, soepen, pissaladières of als compote bij kaas of charcuterie. De ui is een tweejarige kruidachtige plant met cilindrische en holle stengels en een bloeistengel. Het is de vlezige bol die wordt gegeten, soms ook de stengels op de manier van bieslook. Bij uitbreiding spreekt men van ui voor alle bloembollen. Aan het einde van het tweede jaar produceert hij een bloeiwijze in schermen waaruit het zaad wordt gevormd. Sommige rassen produceren geen bloemen maar luchtdbollen.

Er bestaan ongeveer 900 soorten uien die gewoonlijk worden gecategoriseerd op kleur: witte, gele, rode, roze of groene. De ui is oorspronkelijk afkomstig uit Centraal-Azië, waar hij al meer dan 6000 jaar wordt gegeten. Zijn aanwezigheid is ook aangetoond in de graven van farao's als proviand. Zijn therapeutische en smaakvolle eigenschappen werden daar al erkend. De Romeinen introduceerden de ui veel later in heel West-Europa. Ook vermeldenswaardig is dat Christoffel Columbus de ui naar Amerika bracht tijdens zijn tweede reis.

Deze groente, rijk aan zwavelverbindingen, doet ons tranen zodra we hem snijden. Het zijn dezezelfde verbindingen die verantwoordelijk zijn voor zijn bloedsuikerverlagende eigenschappen. Naast andere eigenschappen staat de ui erom bekend het cholesterolgehalte in het bloed te verlagen en de bloeddruk te verlagen. Rijk aan vitamine A, B, C en mineralen, is hij vaak beter verteerbaar als hij gekookt is en krijgt hij een zoetere smaak.

De oogst: om je 'bewaaruien' zo lang mogelijk te kunnen bewaren, is het nodig ze onder goede omstandigheden te oogsten. Zorg eerst dat je twee tot drie dagen mooi weer voor de boeg hebt. Uien worden geoogst wanneer de stengels volledig verdroogd zijn en op de grond liggen. Trek ze voorzichtig uit de grond en laat ze twee tot drie dagen op de grond in de zon opdrogen tot begaanbaar. Daarna verwijder je het overtollige gedroogde vuil door ze lichtjes af te wrijven. Voorjaarszaaisels worden in juli-augustus geoogst om in het najaar en de winter te worden gegeten. Najaarszaaisels worden in maart geoogst om in het voorjaar en de zomer te worden gegeten.

De bewaring: als de staat van de stengels het toelaat, kun je een vlecht maken om de bossen vervolgens op te hangen. Leg je uien anders op rekken op een donkere, koele, droge en goed geventileerde plek zodat ze niet rotten. Controleer eerst of ze geen kneuzingen hebben opgelopen om rotten te voorkomen, wat je hele oogst zou kunnen aantasten. Als de bewaarplek te warm is, hebben uien de neiging om uit te lopen. Ze kunnen 5 tot 7 maanden worden bewaard onder goede omstandigheden. Natuurlijk kun je je uien ook naar behoefte vers eten. Ze zijn trouwens het lekkerst als ze vers zijn. In dat geval zijn de verse bladeren ook eetbaar.

De tuintip: combineer je uien met je wortelen. Uien houden de wortelvlieg weg en de wortelen temperen de aanvallen van de uienvlieg. De ui houdt van het gezelschap van bieten, aardbeien en sla. Maar hij belemmert de groei van tuinbonen, erwten en bonen.