Prei Gele dikke van Poitou

De Jaune Gros du Poitou is een prei die erg populair is bij hobbytuinders in het westen van Frankrijk. Slechts weinig telers hebben deze variëteit behouden, en dat is jammer, want het vruchtvlees biedt een ongeëvenaarde malsheid. De planten van dit ras vormen een vrij korte schacht en een lange, lichtgroene, bijna blonde bladontwikkeling die over de zijkanten hangt. Hij wordt al vanaf het begin van de zomer geoogst en is daardoor vrij gevoelig voor kou. Het vruchtvlees van de Jaune Gros du Poitou is zeer fijn van structuur; reserveer hem voor gerechten waarin de smaak van prei echt moet opvallen.
Het zaaien gebeurt van februari tot mei voor een oogst van augustus tot november.

De prei of Allium porrum is een tweejarig kruidachtig gewas dat behoort tot de Alliaceae-familie. Oorspronkelijk afkomstig uit Centraal-Azië, was hij al bekend bij de Egyptenaren, 1500 jaar voor onze jaartelling. Zijn loof was toen lang en zeer fijn. Ook de Romeinen waardeerden hem. Zijn uiterlijk leek toen meer op dat van zijn neef de ui, met een zeer dunne schacht en een goed gezwollen bol. We weten ook dat hij in de Middeleeuwen al overal in Europa was geïntroduceerd.

Prei heeft lange, blauwgroene of donkergroene, brede en omhullende (schedevormende) bladeren die samen de zogenaamde schacht vormen, het witte deel dat aan een stengel doet denken. Deze schacht is het meest gewaardeerde deel. Het is wit, de smaak is zeer fijn en het komt overeen met het ondergrondse deel dat geen licht heeft gekregen. Aan het einde van het tweede jaar produceert hij een bloemstengel met daarop een bolvormige, lila schermbloem ter grootte van een tennisbal, die het embleem van Wales is geworden.

Deze zeer winterharde groente, waarvan sommige winterrassen temperaturen onder -15°C tot zelfs -20°C kunnen verdragen, kan een groot deel van het jaar worden gezaaid (februari tot augustus). Hoewel hij wordt beschouwd als een wintergroente, kan hij in bijna alle seizoenen worden geoogst. Prei is rijk aan voedingsvezels die de spijsvertering bevorderen. Hij is ook rijk aan vitamine C en B en aan zwavelhoudende verbindingen met antioxiderende eigenschappen. Net als de ui zou hij ook de reputatie hebben het cholesterolgehalte in het bloed te verlagen, naast andere voordelen.

Hij is goed voor de gezondheid, maar ook op culinair gebied: zijn smaak zit halverwege tussen die van ui en asperge, wat hem een van zijn bijnamen heeft opgeleverd: 'asperge van de armen'. Het zijn voornamelijk de witte schacht en de haarwortels die worden gegeten. Hij wordt gebruikt in de bereiding van vele lokale gerechten over de hele wereld. Het is een sleutelelement van de traditionele pot-au-feu, maar je kunt hem ook eten in soepen, quiches, koud in vinaigrettes of zelfs rauw, zeer fijn gesneden in salades, enz. De Japanners zijn er dol op: je vindt hem in vele recepten zoals sushi en sashimi of de heerlijke prei met sesam.

De oogst: pluk je prei naar behoefte. De oogst vindt meestal plaats tussen de 5 en 8 maanden na het zaaien. Trek voorzichtig aan de prei om de schacht niet te beschadigen of aan te snijden. Als je moeite hebt met deze handeling, gebruik dan een kleine schep op een paar cm van de gewenste prei en wrik hem er gemakkelijker uit.

De bewaring: je kunt hem twee weken bewaren in de groentelade van je koelkast. Ze zijn bijna 3 maanden houdbaar in de vriezer. Verpak ze in een zak nadat je ze een paar minuten hebt geblancheerd, onder koud water hebt afgespoeld en zorgvuldig hebt gedroogd.

De tuiniertip: combineer prei en wortel. De wortelvlieg houdt niet van prei en de preivlieg is niet dol op wortel! Tomaten, sla en aardbeien zijn ook goede gezelschapsplanten voor prei, maar prei houdt niet van de aanwezigheid van zijn neef de ui, noch van bieten en bonen.

Om te zien of een prei water nodig heeft, hoef je alleen maar zijn loof waar te nemen: als het rechtop staat, is alles in orde, hij heeft geen dorst. Als zijn loof slap wordt en opzij gaat hangen, heeft hij waarschijnlijk een slok water nodig.