Padrón peper

De Padron-peper is een variëteit die op planten van 50 cm hoog vruchten geeft waarvan de scherpte varieert afhankelijk van hun groeistadium. Geoogst als ze groen en jong zijn, zijn ze mild en kunnen ze gevuld of gegrild worden zoals een paprika. Bij volledige rijpheid worden ze rood en hebben ze een pittigere smaak. Geschikt voor teelt in pot. Zaaien van februari tot mei voor een oogst van juli tot november.

De peper is een kruid dat, net als zijn zeer nauwe verwant de paprika, tot de nachtschadefamilie behoort. Archeologische vondsten bewijzen dat pepers al werden gegeten door de Inca's in 7500 v.Chr. en dat ze vanaf 3000 v.Chr. werden geteeld. De peperplant is een vaste plant in een tropisch klimaat en wordt in onze streken als eenjarige gekweekt, tenzij hij in een pot staat zodat hij in het koude seizoen warm kan worden overwinterd. Hij produceert kleine bloemen, wit, paars met helmknoppen of zaden van verschillende kleur afhankelijk van de soort.

Ontdekt door de Spanjaarden in de 16e eeuw, verspreidde het gebruik ervan zich snel over de hele wereld. Alle werelddelen hebben het opgenomen in hun culinaire traditie, tot het punt dat men zou denken dat de Indiase, Indonesische of Afrikaanse keuken altijd al pepers hebben gebruikt. Ze zijn allemaal veroverd door deze felrode vrucht die 'bijt als je hem bijt'; een eigenschap die hem de naam Capsicum heeft opgeleverd. Er zijn vijf hoofdsoorten, vaak herkenbaar aan onder andere de kleur van hun bloei. Ze vormen een struik met een opgaande groeiwijze en lancetvormige bladeren en produceren kleine bloemen die holle vruchten worden met daarin de zaden, waarvan de kleur varieert per ras.
De peper is van nature rijk aan vitamine C, ongeveer twee keer zoveel als citroenen of sinaasappels. Dit is een zeer vluchtige stof waarvan het gehalte aanzienlijk afneemt naarmate de peper droogt. Het wordt nog schaarser wanneer hij tot poeder wordt vermalen. Hij is ook zeer rijk aan vitamine A, een stabielere vitamine waarvan het gehalte juist toeneemt naarmate de vrucht droogt.

De peper staat er vooral om bekend een alkaloïde te bevatten zonder smaak of geur maar extreem krachtig: capsaïcine, waarvan de sterkte gewoonlijk wordt gemeten met de schaal van Scoville, die 11 niveaus heeft: neutraal, mild, warm, pittig, heet, sterk, vurig, brandend, gloeiend, vulkanisch en explosief. Smaak en sterkte van de peper zijn twee volledig onafhankelijke begrippen. De sterkte gemeten door de schaal van Scoville activeert niet de smaakpapillen maar de warmtereceptoren van de huid of slijmvliezen en veroorzaakt een levendig branderig gevoel. Het capsaïcinegehalte maakt het onderscheid tussen peper en paprika. Studies hebben aangetoond dat sterke pepers, wanneer gebruikt in gerechten, ook als bacteriedodend middel werken. Van nature ontwikkelen peperplanten zonder natuurlijke vijanden maar weinig capsaïcine in hun vruchten. Planten die echter worden blootgesteld aan veel vijanden van allerlei aard, zullen vruchten produceren die rijk zijn aan deze stof. Het is dus een effectief verdedigingsmiddel voor de plant.

Wij zijn gewend paprika's en pepers te onderscheiden. Paprika is een benaming voor een peper zonder of bijna zonder capsaïcine. Beide kunnen worden bereid als puree of confit, als bijgerecht of als hoofdgerecht. De peper wordt zo veel over de hele wereld gebruikt dat 'pittig gerecht' synoniem is geworden voor 'gerecht met peper', ondanks het grote aantal kruiden met uiteenlopende smaken.

De oogst: het juiste moment om te oogsten wordt bepaald door de kleur van de rijpe variëteit, maar ook door wat je prefereert in de peper: zijn sterkte of zijn aroma. Sommige rassen ontwikkelen een vrucht met een betoverend aroma dat bij rijpheid verdwijnt. Andere kunnen heerlijk worden gegeten als ze nog groen zijn, terwijl weer andere alleen geschikt zijn als ze rijp zijn. Oogst ze met een mesje of met de hand naar behoefte, en zorg dat je één tot twee cm van het steeltje laat zitten. Weet ook dat de peper na het plukken verder rijpt.

De bewaring: pepers zijn enkele dagen houdbaar in de groentelade van de koelkast. Afhankelijk van de hoeveelheid van je oogst, zul je ze waarschijnlijk langer willen bewaren. Er zijn verschillende methoden: Allereerst het drogen, wat op verschillende manieren kan: in de zon door de pepers in de lengte door te snijden. Binnen drogen aan de lucht is alleen mogelijk als de omstandigheden droog genoeg zijn, anders worden de vruchten zacht. Het kan ook met hele vruchten in de oven op het rooster op lage temperatuur (ongeveer 50°C) gedurende enkele uren. Als ze goed droog zijn, kun je ze tot poeder malen in de mixer of ze gevlochten of als slingers in huis laten hangen als decoratief element. Je kunt ook kiezen voor een methode waarbij de peper vers blijft. Je kunt ze dan marineren in olie met kruiden, inmaken in azijn op pickles-manier of tot puree verwerken. Voor deze laatste methoden zijn er talloze recepten. Als laatste redmiddel kun je je pepers ook invriezen. In alle gevallen: was en droog ze zorgvuldig af en draag een paar handschoenen. Sommige peperrassen zijn zo sterk dat het intense branderige gevoel al op de handen kan optreden tijdens het snijden. Raak je ogen niet aan na het hanteren van pepers zonder je handen grondig te hebben gewassen.

De tuiniers tip: combineer je peperplant(en) met tomaten, basilicum of aubergines. Nachtschadeachtigen waarderen elkaars gezelschap. Om spintmijten te bestrijden, plant je radijsjes in de buurt. Er zijn experimenten gedaan in Vietnam met afkooksels van pepers tegen plagen, met groot succes. De zo gemaakte thee wordt namelijk een krachtig natuurlijk insecticide dat een schadelijk effect heeft op het spijsverteringsstelsel van de plaaginsecten. Kook simpelweg een handvol pepers in 2 tot 3 liter water en laat het resultaat een week trekken. Draag uit voorzorg handschoenen en een veiligheidsbril tijdens het spuiten.