Molsla Groene van Montmagny verbeterde - Vilmorin

De Paardenbloem 'Groen van Montmagny' is een paardenbloem die wordt gekweekt voor zijn rozetten van brede, diep ingesneden bladeren. Het is een vroeg en productief ras. Hoewel vooral bekend als onkruid, heeft de paardenbloem juist veel kwaliteiten, zowel op voedingsgebied als qua smaak. U kunt hem op tafel zetten in een salade of gekookt, zoals spinazie. Zaaien van maart tot juni voor een oogst van november tot april.

De Paardenbloem (Taraxacum officinale), ook wel Leeuwentand genoemd, is een vaste plant die behoort tot de familie van de Asteraceae. Is het nog nodig deze wilde plant voor te stellen? Het heldergeel van zijn bloemen, het karakteristieke, diep ingesneden blad (als leeuwentanden) en zijn pluizige zaden maken hem tot een van de meest bekende 'onkruiden'.

De gewone paardenbloem komt in het wild voor in weilanden, langs paden, maar ook midden tussen stoeptegels in de stad en zelfs in het best onderhouden gazon, waar hij vaak fanatiek wordt bestreden!

En misschien is het juist door deze alledaagsheid dat zijn kwaliteiten worden genegeerd: rijk aan vitamine C en bètacaroteen, van nature vochtafdrijvend, drainerend en ontgiftend. Zijn jonge bladeren zijn uitstekend in salades. Ze zijn ook erg smakelijk als ze worden gekookt zoals spinazie, even snel met een beetje knoflook en een scheutje citroensap. Zijn bloemen zijn eveneens eetbaar; ze zijn geschikt voor het maken van gelei, siroop en een heerlijke, amberkleurige aperitiefwijn.

In de tuin stelt de Paardenbloem weinig eisen aan de bodem; gewone tuingrond, zelfs zware en compacte grond, is prima. Hij houdt van zon of halfschaduw.

Oogst: de jonge bladeren worden geoogst van november tot april, wanneer ze nog jong zijn. De bloemen worden meestal in april geplukt.

Bewaring: de bladeren zijn enkele dagen houdbaar in de koelkast of enkele maanden in de vriezer, nadat ze enkele minuten zijn geblancheerd in kokend water.

De tip van de tuinman: om zeer malse paardenbloemblaadjes te krijgen, kunt u ze bleken door ze af te dekken met een klein hoopje aarde van ongeveer 15 cm, of door ze af te dekken met een grote terracotta pot, zoals de Engelsen dat ook wel doen met rabarber.