Papaver orientale Prinzessin Viktoria Luise (zaad) - Oosterse papaver

De Oosterse papaver 'Prinzessin Viktoria Luise', beter bekend als 'Prinses Victoria Louise', is een prachtige vaste plant die je ook zelf uit zaad kunt opkweken. Het is een spectaculaire Oosterse papaver die zeer grote, pastelkleurige bloemen produceert, geweven van zijdeachtig zalmroze en versierd met mooie donkere vlekken. Ze bloeien in juni-juli aan het einde van hoge stengels, boven een weelderig en ietwat rommelig blad dat opvalt in de border. Een vertrouwde verschijning in het pastoors­tuintje, de Oosterse papaver is een winterharde vaste plant en zeer gemakkelijk te kweken in alle diepe gronden, op een zonnige plek.

De Papaver orientale is een kruidachtige vaste plant uit de Papaverfamilie (Papaveraceae), oorspronkelijk afkomstig uit Azië. 'Prinzessin Viktoria Luise' is een prachtig cultivar van deze soort. De plant heeft stevige bloemstengels van 80 tot 90 cm hoogte. Hij vormt een bossige pol die 40-50 cm hoog wordt (het loof) en 50-60 cm breed. De bloei begint in juni en gaat door in juli, meestal gestopt door de hitte en droogte. Elke bloemstengel draagt aan zijn top een enkele, voorover hangende bloemknop die zich naar de hemel keert. De bloembladen, verfrommeld in de knop, ontvouwen zich bij het openen als vlindervleugels, wat resulteert in een zeer grote bloem, van 15 tot 20 cm diameter, met 4 dikke, gekreukelde bloembladen gerangschikt in twee rijen die een min of meer holle kom vormen. Hun kleur is een zacht en helder zalmroze, met zwartpaarse vlekken aan de basis. Het hart van de bloem wordt ingenomen door talrijke meeldraden in een zeer donker violet met een blauwige glans. De bloem blijft maar enkele uren open voordat de bloembladen vallen. Goed gevestigde planten produceren meerdere bloemstengels, zodat de bloei ongeveer 3 weken aanhoudt. Na de bloei verdwijnt het loof meestal, om in het najaar plaats te maken voor een kleine bladrozet, wat wijst op een aanpassing aan hoge temperaturen en zomerdroogte. De wind verspreidt de zaden door de vrucht te schudden. Deze plant heeft brede, ruwe bladeren, diep ingesneden en behaard, met een donkergroene kleur. De vlezige, diepe wortels van deze Oosterse papaver verdragen verplanten slecht, vooral bij volwassen planten. In een droog klimaat verdwijnt de plant in de zomer volledig van het grondoppervlak.

De Oosterse papavers, met hun bloemen als reuzenklaprozen, voelen zich even thuis in verfijnde borders als in pastoors­tuintjes of landelijke beplantingen. Combineer ze met struikalsem 'Powis Castle', margrieten of Leucanthemum, grote distels, kamille, lavendel, zomerasters en kattenkruid (Nepeta) met hun eenvoudige en natuurlijke bloei. Ze begeleiden ook prachtig pastelkleurige rozenstruiken en herfstvetkruiden (Sedum) waarvan het loof zich in de zomer ontwikkelt, juffertje-in-het-groen (Nigella damascena) en cosmos voor een zomerse sfeer met zachte kleuren. Begeleid ze in ieder geval met andere vaste planten, want die vullen de lege plek op die na de bloei ontstaat. De vruchten van papavers, vaak decoratief, worden soms gebruikt in droogboeketten. Je kunt ook boeketten maken met de bloemen als ze nog in knop zijn geplukt.