Xerofytische planten: planten aangepast aan droogte
Droogteminnende planten: kenmerken en soorten
Inhoud
Droogteminnende planten of xerofiele planten zijn planten die zich zonder moeite aan droogte aanpassen. Ze zijn bijzonder geschikt om in te spelen op klimaatverandering of op warme, droge streken. Om watertekort te weerstaan, ontwikkelen deze planten allerlei strategieën die de ene nog verrassender is dan de andere: kleine of juist vlezige bladeren, een zeer diep wortelstelsel of een wortelstelsel dat aan de oppervlakte blijft om water op te vangen, haartjes die vocht opnemen… Deze planten zijn bijzonder geschikt voor een droge tuin of een tuin zonder water te geven en blijven ons verbazen. Ontdek droogteminnende planten, hun belangrijkste kenmerken en de meest uiteenlopende soorten die je kunt planten op de droogste plekken van je tuin.
Wat is een xerofytische plant?
De term ‘xérophyte’ komt uit het Grieks: ‘xero’ betekent droog en ‘phyte’ betekent: betrekking hebbend op een plant. Xerofyten zijn dus planten die zijn aangepast aan een droge omgeving en bestand zijn tegen droogte. Ze kunnen zowel in duinen aan zee als in woestijnen, steppen en droge gebieden groeien. Dankzij hun ongelooflijke aanpassingsvermogen aan watertekort ontwikkelen ze verschillende strategieën om zonder of met bijna geen water te overleven.

De Stachys byzantina ontwikkelt een donzig blad dat bestand is tegen wisselende weersomstandigheden
Hoe passen xerofyten zich aan droogte aan?
Xerofyten proberen elke druppel water op te vangen en efficiënt op te slaan, zodat ze die kunnen gebruiken wanneer dat hard nodig is. Ze beperken ook de verdamping van water, om geen druppel van deze kostbare vloeistof te verliezen.
Sommige planten ontwikkelen rozetvormige bladeren, waarmee ze gemakkelijker water kunnen opvangen, zoals bijvoorbeeld de aloë. Andere gebruiken hun naalden, hun zijdeachtige of behaarde blad om water op te vangen of naar de plant te leiden. Weer andere ontwikkelen een diep wortelstelsel, dat diep in de bodem naar water zoekt. Nog andere geven de voorkeur aan de omgekeerde strategie: hun wortels aan het oppervlak van de grond houden om elke druppel vocht of dauw op te vangen.
Nadat xerofyten water hebben opgevangen, proberen ze dit efficiënt op te slaan. Daarom hebben ze vlezige bladeren en stengels, zoals vetplanten, of een verdikte knol (caudex) die als opslagplaats dient, zoals bij de Beaucarnea, die ook wel ‘olifantspoot’ wordt genoemd.
Tot slot, als laatste inspanning om in een droog klimaat te overleven: de verdamping van het water dat de plant in haar weefsels heeft opgeslagen zo veel mogelijk tegengaan. Daarom kunnen planten zeer kleine bladeren hebben, zoals rozemarijn, of van naalden zijn voorzien, zoals cactussen. De bladeren kunnen ook bedekt zijn met een zijdeachtig dons, zoals bij Stachys byzantina of ezelsoor, of met haartjes, zoals bij lavendel. Ze kunnen leerachtig zijn, zoals de bladeren van oleander, en een beperkt aantal huidmondjes hebben, die kleine openingen waardoor de plant water verdampt.

Beaucarnea met caudex
Xerofyten voor in je tuin
Xerofyten zijn perfect voor een droge tuin of een tuin zonder beregening, geplant in goed doorlatende grond op een plek in de volle zon.
Onder de planten die geen last hebben van een gebrek aan water, kun je planten:
- cactussen, zoals Vatricania guentheri – zuilcactus of de verrassende Echinopsis subdenudata – schoonmoedersstoel. Deze zijn alleen geschikt voor gebieden zonder vorst, omdat ze weinig winterhard zijn. Andere cactussen zijn echter bestand tegen temperaturen onder nul, zoals Opuntia Alta.
- vetplanten met vlezige bladeren, zoals Delosperma cooperi – ijsbloem, die niet bestand is tegen vorst onder – 9°C, en sedum, dat juist zeer winterhard is.
Zeer sierlijk is ook de agave ovatifolia, die goed bestand is tegen vorst. Met zijn rozetvormige bladeren komt de kortbladige aloë met zijn rode aarvormige bloei prachtig tot zijn recht in een droge tuin. Denk ook aan de gewone huislook, met zijn kleine, vlezige en puntige rozetbladeren die regenwater kunnen opvangen. - yucca’s, afkomstig uit droge gebieden in Noord-Amerika. Het zijn groenblijvende en elegante heesters met zwaardvormige bladeren. Ze hebben een spectaculaire witte bloei in de vorm van trossen grote klokjes.
- caudexbomen, die water opslaan in hun enorme stamvoet, zoals de bijzondere Beaucarnea recurvata – flessenboom of olifantenpoot, een Mexicaanse boom die je buiten kunt kweken in gebieden met een mediterraan klimaat en binnen in de overige gebieden.
- planten die in duinen groeien, zoals de kruisdistel en de helm Ammophila arenaria – helm
- planten met zacht behaard blad, zoals Stachys Byzantina of het zilverkruiskruid, die bovendien bestand zijn tegen temperaturen onder nul
- kruidenplanten, van lavendel tot tijm en rozemarijn, om een hoekje met keukenkruiden aan te leggen of van hun geurige aroma’s te genieten.
- bomen en mediterrane planten, zoals de olijfboom, de oleander en de cistus, en lavendel. Denk ook aan Perovskia en aan strobloemen, zoals Bracteantha ‘Granvia Gold’. Dit soort planten is over het algemeen niet erg winterhard en moet worden aangeplant in een gebied met zachte winters.
- grassen, zoals het blauwe schapengras, Pennisetum en Stipa tenuifolia – vedergras ‘Pony Tails’, die zowel droogte als vorst verdragen en een natuurlijke of bloeiende tuin een luchtig accent geven.

Blauwe kruisdistels zijn duinplanten die gewend zijn aan een gebrek aan water
- Abonneren
- Overzicht
Dit formulier wordt beschermd door reCAPTCHA: u kunt het privacybeleid en de gebruiksvoorwaarden raadplegen.
Opmerkingen