Lilium henryi - Henrys lelie

De Lilium henryi, soms Henry-lelie genoemd, verdient net als de koningslelie of de madonnalelie vaker geplant te worden, vanwege zijn ongelooflijke aanpassingsvermogen. Deze reusachtige bol uit centraal China is inderdaad een van de meest tolerante wat betreft grond en klimaat, en een van de meest betrouwbare. Hij rijst op uit de borders tot meer dan 2 meter hoog en zijn zeer stevige stengel draagt in augustus wel veertig bloemen die als lampionnetjes schuin naar beneden en teruggebogen staan, in een abrikoos-oranje kleur. De teruggebogen bloemblaadjes hebben de voor deze soort kenmerkende, merkwaardige vlezige kammen. Geplant in goed doorlatende grond, zelfs kalkhoudende en droge grond in de zomer, zal hij eenmaal geworteld trouw elk jaar weer bloeien en de trots zijn van de tuinier die hem een plekje geeft.

De Lilium henryi is een botanische soort die groeit in de bergen van centraal China, meer specifiek in de kloven van de Yangtze, op kalkhoudende grond. Deze soort, die bijna bosachtig genoemd zou kunnen worden, heeft een geweldige groeikracht en is heel gemakkelijk te telen. De Lilium henryi is een plant met een geschubde bol, donkerrood van kleur, en bladverliezend loof. Vanaf het voorjaar heeft hij een polvormige, smalle en zeer verticale groeiwijze. Hij behoort tot de Liliaceae-familie. Deze stevige plant met een fijn, slank port bereikt in de teelt een hoogte van 2 tot 2,5 meter in bloei (soms 3 m). De pol zal zich langzaam uitbreiden, omdat de plant maar weinig broedbolletjes produceert door vegetatieve vermeerdering. Een oude bol kan tot 250 gram wegen voordat hij zich deelt. In augustus verschijnen er bloemen met een doorsnee van 7 tot 9 cm, gegroepeerd met 2 of 3 in een eindstandige, piramidevormige scherm. Ze staan op robuuste en toch buigzame stengels die geen steun nodig hebben. Deze bloemen zijn naar de grond gericht en hun bloemblaadjes zijn bij volwassenheid teruggebogen. Elke stengel draagt 20 tot 40 goed gespreide bloemen, bestaande uit 6 teruggebogen tepalen in een zacht oranje dat in de zon verbleekt, besprenkeld met strepen en stippen in bruinrood en versierd met kleine vlezige uitsteeksels die aan doorns doen denken. Het hart van de bloem laat lange meeldraden los met een groene helmsteel en donkerrode helmhokjes. De in krans gerangschikte, donkergroene bladeren zijn relatief klein, vrij breed en puntig, en worden korter naar het uiteinde van de bloemstengel toe. Het is een zeer langlevende plant die op den duur verwilderend wordt. Om zaden te krijgen, is het nodig om minstens twee verschillende exemplaren te planten, omdat deze lelie zich voortplant door kruisbestuiving.

In uw tuin kunt u deze lelie combineren met hybride martagonlelies (zoals 'Orange Marmalade', 'Claude Shryde'), die dezelfde teeltomstandigheden accepteren, of met vaste planten en siergrassen, omdat ze graag met hun voeten in de schaduw staan. Aarzel echter niet om hem in een pot te telen, zodat u hem dicht bij uw terras of vensterbank kunt zetten. Zo kunt u optimaal genieten van deze uitzonderlijke bloei, met een wat wilde gratie.