Leucojum vernum - Lenteklokje

De Leucojum vernum, ook wel lenteklokje genoemd, is een bolgewas dat verwant is aan het sneeuwklokje, met een vroege bloei van kleine, zuiverwitte bloempjes die worden opgefleurd door een groen puntje op de rand van de bloemblaadjes. Deze minder bekende of vergeten botanische soort is in Frankrijk beschermd. Het ontvouwt zijn gracieuze silhouet en lineaire blad in natte, drassige grond, zonder bang te hoeven zijn voor zomerdroogte; het verdwijnt dan simpelweg onder de grond. Dit is een bescheiden maar wonderschone plant die verwilderend zal groeien in de wat wildere zones van de tuin.

Het lenteklokje, ook wel bekend als groot lenteklokje, behoort tot de familie van de Amaryllidaceae en is oorspronkelijk afkomstig uit Midden-Europa. Het komt voor in frisse loofbossen zoals elzen-essenbossen, eiken- en beukenbossen, bij hagen en in weiden, groeiend op een rijke, frisse tot vochtige bodem die neutraal of alkalisch is. Deze plant vormt een pol met een opgaande groeiwijze, die in bloei een hoogte van 40 cm bereikt, het blad wordt ongeveer 15 cm hoog, en kan zich over een groot oppervlak verspreiden. De bloei vindt plaats in februari-maart, na die van het sneeuwklokje. De witte bloem, vrij groot (2 tot 2,5 cm), heeft zes bloemdekbladen met duidelijke nerven, die eindigen in een stompe groene punt. De helmknoppen zijn oranje. Het blad bestaat uit lange, groene, spitse, opgaande, glanzende en bladverliezende bladeren. Het loof verdwijnt uiterlijk in mei. Daarna overleeft de plant de zomer en een deel van het slechte seizoen ondergronds als bol.

Het lenteklokje is een plant voor een vochtige tot frisse bodem, die houdt van een zonnige standplaats of halfschaduw. Het combineert uitstekend met cyclamen (Cyclamen coum), kerstrozen (Helleborus), en witte aronskelk in een bosachtige setting. Het is ook goed toe te passen in een frisse rotstuin met krokussen, viooltjes, Iris danfordiae en Iris unguicularis. Eenmaal gevestigd vermeerdert het zich snel door spontane uitzaai.

In Frankrijk is het lenteklokje relatief algemeen in het noorden, langs de bovenloop van de Oise en zijn zijrivieren, en in het oosten (Vogezen, Franche-Comté). Het wordt ook hier en daar aangetroffen in de Alpen (Chartreuse-massief), enz. Het is beschermd in de regio's Champagne-Ardenne, Lorraine, Picardie en PACA (Alpes-de-Haute-Provence). De bollen bevatten alkaloïden die in de geneeskunde worden gebruikt.