Crocus minimus - Krokus

De Crocus minimus wordt ook wel Kleine crocus genoemd, vanwege het bescheiden formaat van zijn toch delicate en heldere bloemen. Deze botanische crocus, afkomstig uit de bergen van Corsica en Sardinië, produceert in maart-april kleine mauve-lila bloemen met paarse adering, waarvan de achterkant sterk getekend is met purper-paars. Bij het openen tonen ze een bleekgele keel, gevuld met geel-oranje meeldraden en een gevederde, rode stijl, van een prachtige levendigheid. Plaats hem in goed doorlatende grond, niet te kalkhoudend tot zuur, bij voorkeur wat fris, in een alpine tuin, een grindtuin of een rotstuin, waar hij gemakkelijk zal verwilderen.

De Crocus minimus is een botanische soort die nauw verwant is aan de Crocus corsicus, waarvan hij zich vooral onderscheidt door zijn rode in plaats van oranje meeldraden. Net als alle crocussen behoort hij tot de familie van de iridaceae. Zijn natuurlijke omgeving komt overeen met de westkust van Corsica, waar hij tot op 700 meter hoogte voorkomt, en met de bergmassieven van Sardinië tot 1800 meter. In deze regio's bloeit hij van januari tot april, op heuvels en in bossen, op vrij zure en frisse grond. In de teelt bloeit de plant in maart-april, na de laatste strenge vorst. Elke bol produceert 1 tot 2 bloemen van 2 cm lang die boven de grond komen. De bloemen, in de vorm van een langgerekte kelk, tonen eerst hun mauve-lila achterkant met een brede centrale purper-paarse tekening. Vervolgens openen ze zich als een ster met 6 punten, in een enigszins doorschijnende textuur. Het hart van de bloem is gevuld met meeldraden die in een 'buisje' zijn gegroepeerd. De bloemen sluiten zich 's nachts en bij slecht weer, om zich wijd te openen in de zon en zelfs in halfschaduw. Het blad is bladverliezend en bestaat uit fijne, lijnvormige, enkelvoudige en verspreid staande blaadjes, lichtgroen met een opvallende hoofdnerf. De 'bollen' zijn hier knollen. Een knol is, in de plantkunde, een ondergronds reserveorgaan dat eruitziet als een bol, maar gevormd wordt door een verdikte stengel omgeven door schubben.

De Crocus minimus is, net als andere botanische soorten, onvervangbaar in niet te droge rotstuinen en aan de voet van struiken, wanneer zijn stralende bloei als een mooie verrassing tevoorschijn komt bij de eerste mooie dagen. Hij zal het naar zijn zin hebben in elke goed gedraineerde grond, aan de rand van een licht bos met de Corsicaanse kerstroos, langs een border, massaal geplant aan de voet van loofbomen (sering, boerenjasmijn, viburnum) met Oosterse anemoon en cyclaam of op een verhoogd perk, en natuurlijk gecombineerd met andere vroegbloeiende crocussen. Het is ook een variëteit die goed geschikt is voor alpine tuinen.

Een trucje van crocussen: de wortels hebben de bijzondere eigenschap dat ze zich kunnen samentrekken als een veer, zodat de plant zich op de ideale diepte kan vestigen.