Crocus gargaricus - Gargarische krokus

De Crocus garganicus, soms Gargaanse crocus genoemd, is een wilde soort die zelden in tuinen wordt gekweekt. Hij wordt gekenmerkt door grote bekerbloemen met een geel-oranje kleur die tot de meest intense behoort die bij crocussen voorkomt. Ze verschijnen in het late winter of vroege voorjaar, voordat het loof zich ontwikkelt. Deze soort geeft de voorkeur aan humusrijke en vochtige grond, die in de zomer niet te veel uitdroogt. De bollen worden in de volle zon of halfschaduw geplant, verspreid in een gazon dat pas laat gemaaid wordt, of langs een border van een pad.

De Crocus garganicus wordt soms verward met de Crocus thirkeanus (ook wel herbertii genoemd), die kleinere bloemen heeft en zich via stolonen verspreidt. De Gargaanse crocus, die in het wild veel zeldzamer is, komt in de natuur alleen voor op de berg Ida in Turkije. Zijn leefgebied bestaat uit vochtige weiden op een hoogte tussen 1300 en 2000 meter. Het is dus een soort die vrij lastig te telen is buiten de enigszins vochtige bergweiden om. In de teelt bloeit de plant van februari tot april, afhankelijk van het klimaat. Elke bol produceert 1 tot 3 bloemen van 4 tot 7 cm lang die boven de grond uitkomen. De bloemen, in de vorm van een langgerekte beker, hebben een zeer egale geel-oranje kleur, met een hart van dezelfde kleur. Ze sluiten zich 's nachts en bij slecht weer, om zich wijd te openen in de zon en zelfs in halfschaduw. Het loof is in de zomer afwezig; het bestaat uit 3 tot 4 fijne, lijnvormige, enkelvoudige en afwisselende bladeren met een donkergroene kleur. De 'bollen' zijn hier knollen van 1 cm in diameter, bedekt met een netvormig omhulsel. Een knol is, in de plantenmorfologie, een ondergronds reserveorgaan dat eruitziet als een bol, maar gevormd wordt door een verdikte stengel omgeven door schubben.

De Crocus garganicus zal liefhebbers van zeldzame bollen verheugen die hem in hun tuin, of in een alpenrotsentuin, zullen proberen te acclimatiseren. In dat geval combineert hij goed met alpiene vaste planten die dezelfde teelteisen hebben: gentianen, edelweiss, Himalaya-sleutelbloem... Je kunt hem ook proberen te naturaliseren in een vochtige weide tot in juni, die in de zomer iets droger is, op niet-kalkhoudende grond.

Een trucje van crocussen: de wortels hebben de bijzondere eigenschap dat ze zich kunnen samentrekken als een veer, zodat de plant zich op de ideale diepte kan vestigen.