Crocus corsicus - Corsicaanse krokus

De Crocus corsicus wordt ook wel Corsicaanse saffraankrokus genoemd, vanwege het lokale gebruik van de rode stampers van zijn bloemen om een specerij te bereiden. Oorspronkelijk afkomstig uit Corsica en Sardinië, is deze soort niet erg bestand tegen vochtige kou en houdt hij van droge zomers. Dit maakt hem vooral geschikt voor tuiniers in een mediterraan klimaat of voor teelt in potten. Zijn mooie roze-lila bloemen met een rode stempel bloeien langer dan een maand, van de winter tot de zomer afhankelijk van het klimaat, en verspreiden een aangename honinggeur. Plant hem in een steenachtige, niet te kalkhoudende tot zure bodem, in een grindtuin of rotstuin, waar hij langzaam zal verwilderen.

De Crocus corsicus is een botanische soort die vrij dicht bij de Crocus minimus staat, waarvan hij zich vooral onderscheidt door een geeloranje in plaats van rode stempel. Net als alle krokussen behoort hij tot de Iridaceae-familie. Zijn natuurlijke omgeving zijn de rotsachtige hellingen en struikgewas van Corsica, van de kust tot in de bergen. In deze regio bloeit hij van december-januari tot maart, op zure grond. In cultuur onder andere klimaten bloeit de plant van maart tot augustus. Britse krokusliefhebbers beweren dat deze soort in de vollegrond te kweken is in het zuiden van Engeland, in zeer goed gedraineerde grond. Het blad, dat bladverliezend is, komt voor de bloemen uit de grond. Het bestaat uit fijne, lijnvormige, enkelvoudige en verspreid staande blaadjes, donkergroen met een opvallende witte hoofdnerf. Elke bol produceert 1 tot 2 bloemen van 3-4 cm lang. In de vorm van een langgerekte kelk tonen ze eerst hun roze-lila achterkant met een mooie paars-purperen tekening. Daarna openen ze zich tot een 6-puntige ster. Het is niet ongewoon dat de 3 buitenste kelkblaadjes crèmegeel zijn, aan de buitenkant geaderd met purper. Het hart van de bloem is gevuld met meeldraden die in een 'buisje' zijn gegroepeerd. De bloemen sluiten zich 's nachts en bij slecht weer, om zich wijd te openen in de zon en zelfs in halfschaduw. De bladeren verdorren kort na de bloei, terwijl de bol in rust gaat. De 'bollen' zijn hier knollen. Een knol is, in de plantkunde, een ondergronds reserveorgaan dat eruitziet als een bol, maar gevormd wordt door een verdikte stengel omgeven door schubben.

De Crocus corsicus zal verzamelaars van zeldzame planten verrukken. In een tuin met een mild klimaat doet hij het geweldig in rotstuinen en aan de voet van struiken, waar zijn stralende bloei als een mooie verrassing tevoorschijn komt. Hij zal het naar zijn zin hebben in goed gedraineerde grond, aan de rand van een licht bos met bijvoorbeeld de Corsicaanse nieskruid. Je kunt hem ook planten langs een border van een pad, in grote groepen aan de voet van bladverliezende bomen (sering, boerenjasmijn, pruikenboom) met Anemone blanda en Cyclamen coum, of op een verhoogd perk, en natuurlijk gecombineerd met andere vroegbloeiende krokussen.

Een leuke eigenschap van krokussen: de wortels hebben het bijzondere vermogen om zich samen te trekken als een veer, zodat de plant zich op de ideale diepte kan vestigen.