Muscari comosum Plumosum - Kuifhyacint

Muscari comosum ‘Plumosum’, ook wel gekuifde druifhyacint of pluimhyacint genoemd, bloeit heel anders dan de bekende druifhyacinten. De aren lijken niet op trosjes klokjes, maar op lila tot lichtpaarse pluimen, fijn vertakt en lichtelijk warrig. Deze bloei is voor een muscari vrij laat en vindt plaats in het hart van het voorjaar. Winterhard en trouw in de tuin, deze kleine bolgewas gedijt in de zon, in elke lichte, goed doorlatende grond. Hij groeit ook uitstekend in een pot.

De gekuifde druifhyacint behoort tot de Aspergefamilie (Asparagaceae). Het is een bloeiende vaste plant met een bol, waarvan de hele vegetatie in de zomer verdwijnt om aan het einde van de winter of het begin van het voorjaar weer op te komen. De soort Muscari comosum komt voor in een groot gebied dat zich uitstrekt van de Canarische Eilanden en het Middellandse Zeegebied tot Centraal-Europa, het Midden-Oosten en Iran. Hij groeit onder andere in droge graslanden, wijngaarden, akkers, op stenige grond en nabij goed geëxponeerde muren. De naam Leopoldia comosa, die in sommige boeken en catalogi nog wordt gebruikt, wordt tegenwoordig beschouwd als een synoniem van Muscari comosum.
Het cultivar ‘Plumosum’ is sinds het begin van de 17e eeuw in cultuur bekend. Het staat ook geregistreerd onder de naam ‘Monstrosum’. De bloei is het resultaat van een transformatie van de bloemen: de kleine vruchtbare klokjes van de wilde soort zijn hier bijna volledig vervangen door steriele bloemen met vertakte bloemsteeltjes, die die kenmerkende pluizige massa vormen. De plant zaait zichzelf niet uit zoals de wilde gekuifde druifhyacint, maar de bol produceert broedbolletjes waardoor de pol zich geleidelijk kan verbreden. De groene, smalle, lijnvormige en licht gootvormig holle bladeren bereiken een lengte van 15 tot 20 cm. Een rechtopstaande bloemstengel verheft zich boven het blad en draagt zijn paarse pluim, die dichter wordt naarmate hij zich ontvouwt. De plant bereikt 20 tot 25 cm hoogte in bloei. Hij bloeit voornamelijk in april en mei, afhankelijk van het klimaat. Na de bloei vergelen de bladeren en drogen ze op, terwijl de bol in rust gaat. Deze zomerrust stelt hem in staat om een vrij droge grond tijdens het mooie seizoen te verdragen. Zeer winterhard, dit ras ‘Plumosum’ is bestand tegen temperaturen rond –15 °C, op voorwaarde dat de grond in de winter niet te vochtig is.

De Muscari ‘Plumosum’ moet in groepen van 10 tot 15 bollen worden geplant in een rotstuin, een zonnige border of een grindbed. De paarse pluimen combineren prachtig met de witte bloemen met roze keerzijde van de botanische tulp ‘Lady Jane’ en de kersenrode bloemen van de dwergbaardiris ‘Cherry Garden’. De Anemone blanda ‘White Splendour’ bloeit iets eerder en kan zich tussen de groepen bollen uitbreiden. De Allium karataviense ‘Ivory Queen’, met ivoorkleurige bollen en brede blauwgroene bladeren, neemt het over aan het einde van het voorjaar. Al deze planten houden van de zon, een doorlatende grond en een relatief droge rustperiode in de zomer.